عالی بود حمیده واقعا دسخوش

همه می‌گویند ستاره‌ها آرزوهایت را برآورده می‌کنند؛ آن‌ها که در آغوش آسمان بی‌کران آرامیده‌اند، جایی که مرزها رنگ می‌بازند و بی‌نهایت نفس می‌کشد. درست است، آسمان‌ها اسیر حد و مرز نیستند، اما ستاره‌ها، ستاره‌ها مرز را می‌شناسند. مرز ظریف میان آسمانِ دست‌نیافتنی و زمینِ خاکی را، مرز میان ما آدم‌های ناتوان و آن درخشش‌های دورِ دست را، با عمقِ غم‌انگیزی لمس می‌کنند. اما شناختنِ مرز، کافی نبود. وقتی می‌بینی دستانت برای یاریِ کسی که عاشقانه دوستش داری، کوتاه می‌ماند، نوری که در سینه‌ات شعله‌ور بود، آرام آرام کم‌فروغ می‌شود؛ قطره‌قطره خاموش، تا به ژرفنای تاریکیِ ناکافی بودن فرومی‌ریزد. تاریکیِ تلخِ عجز، که قلب را می‌فشارد و اشک را جاری می‌کند. امیدوار باش. نورِ درونِ تابناکت را با عشقِ بی‌پایان زنده نگه دار؛ شاید، فقط شاید، یک ستاره دل به رحم آید و آن مرزِ نازک میان آسمان و زمین را، با درخششی جادویی، برای همیشه بردارد. ستاره دِنهب ستاره نوزاد ✨️ @vay_oo

ممنون🥲

پیامای گروه باشگامونو میبینم گریم میگیره

چرا من نمیتونم تو این جمع باشم؟

این کانال وسوسه ام میکن...

دوران رمان تینیجری خوندن در عین تباه بودن یکی از بهترین دوره های هر آدمیه

در اوج نوجوانی تصور میکردم از ۱۸ تا ۲۰ سالگی انقدر آزادی عمل به دست میارم که مثل دخترای رمان زندگی میکنم با این تفاوت که به رضا آرشام گلزار تهرانی هم پا نمیدم

و حالا که در ۱۸ الی ۲۰ سالگی به سر میبرم باید بگم که زارت

یه خانوم مهندس که تو شرکت بابای روشنفکر و پولدارش کار میکنه و سر از عمارت رضا آرشام گلزار تهرانی در میاره هم نشدیم پس کی قراره رژمو واسم کمرنگ کنه و با دنیای دخترونم خدافظی کنم؟

زندگی عنیم که با چشمای قهوه ای عنی ترم هارمونی خاصی داره توجهشو جلب نميکنه یعنی؟