هوا گرم بود. آنقدر سوزان که نفس آدم بالا نمی‌آمد. اما او ایستاده بود. با پاهای کوچک و موهای فرفری خوش حالتش . دلم می‌خواست بگویم چه عشقی تو را به اینجا کشیده؟ که نگاهش به دوربین‌ گوشی‌ام افتاد و لبخند دلنشینی زد. من نیز لبخند زدم. پسرک به عشق پدرش آمده بود. از لبخند زیبای ارث پدری‌اش مشخص بود(:

-

آفتاب بر فرق سرمان می‌تابید. هرکسی بود با خودش می‌گفت: چه کاریه برم؟ اونم با بچه؟... ولی آمده بودند! هرگوشه و کنار کودکی مشغول آب بازی ، شعار و خواب بود. یک گوشه هم پدری بود که پشت به آفتاب سایه انداخته بود تا دخترکش آزرده نشود.. مادرش هم عکس آقا را جلوی صورتش می‌گرفت و می‌گفت می‌بینی قشنگم؟ آقامونه... دختر هم با زبان شیرین زبانی اش زمزمه می‌کرد: آقا...(:

-هوالرزاق-

السلام‌علی‌المهدی🤍

می‌دونستین می‌تونین روی لینک ناشناس کلیک کنین و بزنین نمایش همه‌ی پیامهای من وپاسخ من براتون مشخص بشه؟(:

می‌خوام بعد ساعت ۰۰:۰۰ دوتا متن دلی بزارم درباره چیزهایی که شاید کمتر از تشییع آقا گفته شده.... ولی بنظرم ارزشش از هر چیزی بالاتره (:

- ياملجأ -

سلام امید غریبان تنها(:

- به راستی چه چیز توانست اینگونه مارا شانه به شانه‌ی هم گرد هم آورد؟