-

پسرش مدام دورو برش می‌گشت که مادر در خیال راحت بتواند آقا را ببیند. _مادر آمدند برو از این پله بالا... مادر صبر کن تا بیایم... چیزی نیاز نداری؟ مادرش نگاه پرمحبتی داشت. گویا از ساعت چهار صبح آمده بود. مسافت یک ساعت و نیم از روستا را طی کرده بود تا فقط باشد. گفتم: چرا؟ اوهم مانند خانم مازندرانی از ته دل گفت : آخه خیلی دوسش داشتم... بغضش گرفت و نگاهش به اشک نشست. -آخه خیلی واسه ما زحمت کشید....

-

هوا گرم بود. آنقدر سوزان که نفس آدم بالا نمی‌آمد. اما او ایستاده بود. با پاهای کوچک و موهای فرفری خوش حالتش . دلم می‌خواست بگویم چه عشقی تو را به اینجا کشیده؟ که نگاهش به دوربین‌ گوشی‌ام افتاد و لبخند دلنشینی زد. من نیز لبخند زدم. پسرک به عشق پدرش آمده بود. از لبخند زیبای ارث پدری‌اش مشخص بود(:

-

آفتاب بر فرق سرمان می‌تابید. هرکسی بود با خودش می‌گفت: چه کاریه برم؟ اونم با بچه؟... ولی آمده بودند! هرگوشه و کنار کودکی مشغول آب بازی ، شعار و خواب بود. یک گوشه هم پدری بود که پشت به آفتاب سایه انداخته بود تا دخترکش آزرده نشود.. مادرش هم عکس آقا را جلوی صورتش می‌گرفت و می‌گفت می‌بینی قشنگم؟ آقامونه... دختر هم با زبان شیرین زبانی اش زمزمه می‌کرد: آقا...(:

-هوالرزاق-

السلام‌علی‌المهدی🤍

می‌دونستین می‌تونین روی لینک ناشناس کلیک کنین و بزنین نمایش همه‌ی پیامهای من وپاسخ من براتون مشخص بشه؟(: