اتفاقا بهترین سواله چون هر انسانی یه دلیل مختص به خودشو برای زنده بودن و به دنیا اومدن داره و هر وقت هر شخص بتونه دلیل خودش رو برای بودنش پیدا کنه میتونه خیلی از مشکلات زندگیشو راحت تر حل کنه و راحت تر پیشرفت کنه خلاصه بخوام بهتون بگم قضیه از این قراره که به دنبال دلیل خودتون بگردید و هر زمان پیداش کردید ازش برای پیشرفت خودتون استفاده کنید .

حالا در حقیقت سوالی که اینجا پیش میاد اینه که چطور دلیل خودمون رو پیدا کنیم ؟ باید بگم که معنا و دلیل زندگی رو لزوما با نشستن و کند و کاو کردن درون خودتون پیدا نمیکنید بلکه اونو توی پذیرفتن مسئولیت ، عمل کردن ، عشق ورزیدن و انتخاب نگرش درست در برابر مشکلات و دشواری‌هاتون کشف میکنید.

و اما شاید در اینجا فکر کنید که منظور من از اینکه هر انسانی یک دلیل مختص به خودش رو داره اینه که هر انسانی تنها یک دلیل از قبل تعیین شده برای زندگی خودش داره اما باید بگم اینطور نیست و منظور من از این حرف اینه که هر انسانی بسته به زمان و موقعیتی که درش حضور داره یک دلیلی برای بودن و ادامه دادنش داره و منظور من از اینکه دلیل خودتون رو پیدا کنید اینه که در این زمان و موقعیتی که هستید ببینید دلیل شما چیه ؟ خلاصش میشه تنها یک دلیل و معنای ثابت برای کل زندگی وجود نداره و دلیل و معنا وابسته به موقعیته و در طول زندگی تغییر میکنه .

برای پیدا کردن دلیل و معنا شما باید جای اینکه بپرسید من از زندگی چی میخوام باید بپرسید زندگی از من چی میخواد ؟ انگار زندگی توی هر لحظه از انسان سوالی میپرسه و این خود ما هستیم که باید با عمل خودمون به سوالات زندگی پاسخ بدیم . یعنی دلیل و معنا چیزی نیست که فقط در درون خودمون دنبالش بگردیم بلکه چیزیه که در ارتباط با زندگی ، مسئولیت‌ها و انتخاب‌های ما آشکار میشه.

و حالا اینجا منظور من از دلیل زندگی رو در پذیرفتن مسئولیت ، عمل کردن ، عشق ورزیدن ، انتخاب نگرش درست در برابر مشکلات پیدا میکنید چیه ؟ خب بیاید مرحله به مرحله پیش بریم پذیرفتن مسئولیت : اصلا مسئولیت از کجا میاد ؟ توانایی‌ های ما ؛ ما اگه استعدادی داریم شاید زندگی در موقعیتی از ما بخواد اونو به کار بگیریم و ما مسئول هستیم که در پاسخ به زندگی اون استعدادمون رو به کار بگیریم . روابطتمون ؛ کسایی که به ما نیاز دارن مسئولیتی برامون ایجاد میکنن. شرایط فعلی‌ ما ؛ هر موقعیت حتی سخت‌ترین ها از ما نوعی پاسخ میطلبن و ما مسئول هستیم که بهشون بهترین پاسخ هارو بدیم . حالا پذیرفتن مسئولیت چطور به زندگی ما دلیل و معنا میده ؟ وقتی ما احساس کنیم کسی یا چیزی به وجود ما نیاز داره زندگی دیگه بی‌ هدف به نظر نمیرسه .

عمل کردن : معنا صرفا با فکر کردن پیدا نمیشه ، با زندگی کردن و عمل کردن آشکار میشه چون معنا در دلِ مواجهه با زندگی شکل میگیره ، نه فقط در ذهن. اول باید مسئولانه وارد زندگی شد و بعد معنا خودشو نشون میده و این یعنی نباید منتظر یه الهام بمونیم که اول معنای زندگی رو پیدا کنیم و بعد دست به عمل بزنیم . منتظر الهام موندن مثل کسیه که کنار استخر ایستاده و میگه وقتی یاد گرفتم شنا کنم وارد آب میشم ، در حالی که شنا رو تا حد زیادی توی آب یاد میگیریم ، نه کنارش. پس مسئولیتی رو که احساس می‌کنی درسته بپذیر . کاری رو که ارزشمند می‌دونی حتی اگر نتیجش قطعی نیست شروع کن. و به جای غرق شدن توی سوال هدف من چیه؟، به این فکر کنی که امروز چه کار ارزشمندی از دستم برمیاد؟ ممکنه این کارا کوچیک باشن مثل یاد گرفتن یه مهارت،کمک به یه نفر، نوشتن یه صفحه ژورنال، ساختن چیزی ، یا انجام دادن کاری که مدت‌ها به تعویق انداختیش. اگر این کار هارو پیوسته انجام بدیم کم‌کم الگوهایی را توی زندگیمون می‌بینیم که به وسیله اون ها متوجه میشیم چه فعالیت‌هایی به ما احساس زنده بودن و مسئولیت و ارزش میدن.

عشق ورزیدن: عشق واقعا یعنی چی ؟ یعنی وقتی کسی یا چیزی رو دوست داریم فقط از اون لذت نمی‌بریم بلکه وجود اون برامون ارزشمنده و میخوایم رشد و خوشبختیش رو ببینیم. حالا عشق ورزیدن چرا میتونه به زندگی ما معنا بده ؟ چون عشق باعث میشه از دایره فقط خودم بیرون بیایم. تا وقتی تمام توجه انسان فقط روی خودش باشه خیلی راحت دچار احساس پوچی میشه چون خود انسان نمیتونه هدف نهایی خودش باشه . وقتی همه چیز حول خودمون بچرخه هیچ چیز فراتر از خودمون وجود ندار۵ که براش زندگی کنیم درحالی که معنا همیشه در چیزی بیرون از خود انسان نهفتست. چون احساسات و خواسته‌ های ما ناپایدارن اگر معیار زندگی فقط این باشه که لان چه حسی دارم؟ آیا واقعا خوشحالم ؟ ، با هر تغییر احساس حس معنا هم از بین میره و جای خودشو به پوچی میده . چون انسان ذاتا موجودی خودفراتره یعنی برای ارتباط، عشق، خلق کردن و خدمت به ارزشی فراتر از خودش آفریده شده . اگر این ظرفیت به کار گرفته نشه، خلا وجودی یا احساس پوچی به وجود میاد اما وقتی واقعا کسی یا چیزی برامون مهم میشه زندگی دیگه فقط درباره خودمون نیست و به این راحتی حس پوچی پیدا نمیکنیم . و خب عشق تنها در عاشق یک شخص بودن خلاصه نمیشه میشه عاشق هر چیزی از جمله حیوونا ، طبیعت ، موسیقی و خیلی چیزای دیگه بود . و به طور خلاصه وقتی کسی یا چیزی اون قدر برای ما ارزشمند میشه که حاضریم براش مسئولیت بپذیریم و براش عمل کنیم ، عشق و معنا به هم گره می‌خورن.

نگرش درست دربرابر مشکلات و دشواری ها: اول باید ببینیم مشکل قابل تغییر هست یا نه؟ اگر قابل تغییره مسئولیت ما عمل کردنه. مثلا اگر مهارتی کم داریم یاد بگیریم ، اگر رابطه‌ای مشکل داره برای اصلاحش تلاش کنیم ، اگر بیماری ای قابل درمانه درمانشو رو دنبال کنیم . در اینجا نگرش درست یعنی اقدام ، نه فقط تحمل. و اما اگه مشکل قابل تغییر نیست نگرشمون رو انتخاب کنیم. گاهی واقعیتو نمیتونیم عوض کنیم واقعیت هایی مثل از دست دادن یه عزیز، بیماری درمان‌ناپذیر ، اتفاقی که در گذشته افتاده . توی این شرایط آزادی انسان در اینه که انتخاب کنه آیا این رنج اون رو نا امید کنه یا به رشد و صبر یا همدلی بیشتر برسونه. و به طور خلاصه یعنی اگر میتونیم شرایط رو تغییر بدیم ؛ و اگر نمیتونیم خودمون رو در برابر اون شرایط رشد بدیم .

ببخشید زیاد حرف زدم ولی گفتم شاید به درد بخور باشه و اگه دوست دارید بیشتر درمورد اینکه چطور دلیل و معنای زندگی خودمونو پیدا کنیم بدونید میتونید کتاب انسان در جستجوی معنا به قلم ویکتور فرانکل رو مطالعه کنید . 🙏🏻

به همه پیشنهاد خوندن میدم واقعا یکی از بهترین کتابای روانشناسیه البته به شرط تمرکز کردن روش و فهمیدن .

بابااا غزل دیگهه، یه چنل دات اولش اسمش نمیدونی تو که عاشق نبودی بود بعدش اسمشو به قاصدک تغییر داد،موهاش کوتاه بود نمیدونم شما بودی یا نه ولی یکی با گیتارش اهنگ نمیدونی تو که عاشق نبودی رو زده بود و فکرکنم شما هم اد بودی تو چنلش تروخدا یادت بیاد ---