محفل تمام! از خدا ملتمسانه بخوایم که بهمون #درد بده!

به کم هم قانع نباشیم! دردهای بزرگ از خدا طلب کنیم دردهایی که بتونیم باهاش جهان رو تغییر بدیم دردهایی که به‌وسیله‌ اون برای #ظهور زمینه‌سازی کنیم((:

اینو هم بگم! بد نیست به گوشتون بخوره خودم که خیلی نچشیدم ولی میگم:

یه نوع درد دیگه هم داریم که از همه اون دردهایی که گفتیم بالاتره و یه جورایی کار یه کم #عرفانی میشه!

و اون درد، #دردِ_عدم_تجانس_انسان_با_طبیعت هستش! ینی اینکه إنّا لِلّٰه! ما مال خداییم واسه همین دوس داریم برگردیم به سمتش این دنیا هم واسمون کوچیک و تنگه سختمونه، و این درد فراقِ حق اذیت می‌کنه...

عرفا و بعضاً شعرا از این حرفا زیاد دارن تو کتاباشون

مثلاً همین شعر مولوی اولین شعر از مثنوی که میگه:

بشنو از نِی چون حکایت می‌کند وز جدایی ها شکایت می‌کند کز نیستان تا مرا ببریده‌اند از نَفیرم مرد و زن رنجیده‌اند سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرحِ #درد_اشتیاق ...

خب بیش از این ادامه نمیدم این حرفا گند‌تر از دهنمه😅

ولی خب اینو بدونید که اگه انسان #درد_الهی تو وجودش شعله‌ور شد قطعاً درد انسان و جامعه و بقیه دردها هم تو وجودش میاد. اما برعکسش صادق نیست!

ختم کلاممون هم اینکه این مدل دردها با اینکه دردند اما لذت‌بخشند!

و به قول بزرگی، «غمِ محبوب، غِم مطلوب است.»