جوراب های اولین روز دانشگاه بعد از نه ماه:

چیزی که علاوه بر باور منطقی بعد از مدت های طولانی تونستم با قلبم درکش کنم "پذیرفتن" بود. وقتی "می‌پذیری" تعهد "باید" نیست بلکه "انتخاب" عه. من فرد/شرایطی رو همون‌طور که هست می‌پذیرم اما انتخاب می‌کنم که همچنان محبت/تغییر بدم.

کمی غمگین کننده ست اما برخلاف تعهد و وظیفه آزادی و ریسک رو به ارمغان میاره~

دارم مقدمات رفتن رو میچینم سو...

حس خیلی خوبی داره از اینکه نقشه های خودت رو نقشه بر آب می‌کنی...