آقای فرشچیان به گردن مذهبی‌ها خیلی حق داشتند. خدا رحمتش کند. چه حقی؟ ان‌شاءالله خواهم نوشت

باخت بزرگ در قفقاز ترامپ کار خودش را کرد و راهگذر پان‌ترکی یعنی راه نفوذ ناتو در قفقاز و آسیای میانه را کلید زد‌. پیش‌تر درباره‌اش نوشته‌ام و بازگویی لازم نیست. بازنده بزرگ روسیه خواهد بود بعد ایران و سپس چین. شاهد دیگری علیه «شرق‌ستاها» که فقط اشتباهات ایران را می‌بینند اما به ندانم‌کاری‌های چین و روسیه که در دومی به بعضی ترس‌ها یا کینه‌های تاریخی آلوده است کاری ندارند. ترامپ نام خودش را با صلح ترکیب کرد و روی کریدور زنگزور گذاشت؛ ماجراجویی دیگری از یک روان‌پریشِ تمام عیار که فکر و ذکرش را جایزه صلح نوبل پُر کرده. در هر موردی که آمریکا یا اسرائیل مباشر و جنگ‌افروز بوده‌اند (اوکراین، غزه، ایران، قفقاز) ژست صلح می‌گیرد و تلاش می‌کند زیر پرچم مذاکره خودش را پیش بیاندازد و نمایش آشتی بدهد، کودک‌صفت به معنای واقعی کلمه. درباره ایران اگر حرف نزنیم سنگین‌تریم. وقتی پزشکیان به ترک‌ها آغوش باز نشان داد تا تغییر مرزها و خفگی راهبردی را به حمل و نقل تقلیل بدهند (ورود آمریکا هم نظرشان را عوض نکرد) و آقازاده‌اش برای رژیم باکو صلح و دوستی می‌سُراید تا یادمان برود علنا متحد اسرائیل و دشمن شیعه شده توضیحی لازم نمی‌آید. مخاطبی که از مرحله پرت نباشد می‌فهمد چه واژه‌هایی را نمی‌شود به کار برد. روسیه پس از واگذاری دمشق حالا می‌رود تا حیاط خلوتش را هم از دست بدهد. پوتین خیلی ماهرانه ژست باهوش و مقتدر می‌گیرد اما بهتر از آن در باختن مهارت دارد. لَختی و سردرگمی در رفتارشان واضح شده، گویی جنگ اوکراین ذهن‌ها را در مسکو فرسوده کرده، ابتکار عمل را از دست داده‌اند، خیال می‌کنند چسبیدن به مواضع‌شان در شرق اروپا تنها اقدام مهمی است که باید انجام بدهند. راه‌اندازی کریدور تورانی یعنی رفع نگرانی‌ها از جنگ و ناامنی در ایران، عملا کارسازی است برای حملات آینده‌. در این افقِ تیره روسیه و چین هم زیان‌های بزرگ خواهند دید و آرزوها برای جهان پساآمریکایی کمرنگ‌ می‌شود، با این حال هیچ کدام ابتکار عملی برای اینکه ترک‌ها را از بلندپروازی بترسانند از خودشان نشان ندادند. روسیه آنقدر منفعل بوده که گویی عملا به ترکیه وابسته است. می‌گویند چین در تنش‌های منطقه‌ای وارد نمی‌شود، گذشته از اینکه اگر سود هنگفت در میان باشد (مثل طمع امارات به جزایر ایرانی) دست به غلط‌های خطرناک می‌زنند نفسِ ابتکار جهانی یعنی کمربند و جاده با ادعای کناره‌گیری جور در نمی‌آید. افراط در تنزه‌طلبی یعنی چراغ سبز به تنش‌آفرینی تا امکان‌های مبادله یکی پس از دیگری محدود شوند، نقشه‌های بزرگ حفاظتِ فرامنطقه‌ای لازم دارند. به این ترتیب ترکیه قفقاز را هم برنده خواهد شد، از تحریم ایران، جنگ اوکراین، حمله اسراییل به غزه، هر بحرانی را فرصتی می‌بینند تا سود اقتصادی به دست بیاورند یا رویاهای توسعه‌طلبانه را پیش ببرند. ترک‌ها فعلا روی دور پیروزی هستند؛ سوریه را گرفتند، مهم‌ترین رقیب‌شان ایران جنگ‌زده شد، روسیه هم در قفقاز عقب نشسته. پشت سر ترامپ به مجموعه‌ای از اهداف‌شان دست پیدا کردند. @daneshtalab

✅ تابلوی استاد فرشچیان ✔️ بیانات مقام معظم رهبری ۱۳۷۲/۰۶/۱۰ 🔹 من هر وقت تابلوی آقای فرشچیان را -که خود ایشان چند سال قبل به من داده- نگاه کرده‌ام، گریه کرده‌ام؛ با این‌که من سینه‌ام پُر است از روضه‌های صبح عاشورا و عصر عاشورا. چه کسی بیشتر از ماها می‌داند که در این‌باره چه نوشته‌اند و چه خوانده‌اند و چه گفته‌اند؟ می‌گویند آدم‌هایی که اهل این چیزها هستند، خودشان گریه نمی‌کنند؛ ولی ما درعین‌حال که این همه روضه بَلَدیم، آقای فرشچیان دارد روضه‌یی می‌خواند که ماها را می‌گریانَد. این چه هنرِ پُرفایده و پُرمغز و پُرمعنایی است که یک‌نفر هنرمند می‌تواند این حالت را به وجود بیاورد؟! @Nardebane_feghahat

به لاریجانی می‌گید که دربارۀ بمب اتم صحبت کنه؛ به ولایتی هم می‌گید که بگه کوریدور به گورستان مزدورای آمریکا تبدیل می‌شه؛ تا بچه حزب‌اللهی‌ها آروم بگیرن؛ تا خودتون بدید بره. این مخدر تا حالا که جواب داده! پزشکیان

نکته‌ای سرنوشت ساز ... مرحوم علامه حسن‌زاده رضوان الله تعالی علیه: 🔹وقتی گیلاس با بند باریکش به درخت متصل است، همه عوامل در جهت رشدش در تلاش‌اند. باد باعث طراوتش می‌شود، آب باعث رشدش می‌شود و آفتاب پختگی و کمال می‌بخشد. 🔹امّا به محض پاره شدن آن بند و جدا شدن از درخت، آب باعث گندیدگی، باد باعث پلاسیدگی و آفتاب باعث پوسیدگی و ازبین رفتن طراوتش می‌شود. 🔹بنده بودن یعنی همین، یعنی بند به خدا بودن که اگر این بند پاره شد، دیگر همه عوامل در نابودی ما مؤثر خواهد بود. پول،قدرت،شهرت،زیبایی،مدرک و ... 🔹تا بند به خداییم برای رشد ما، مفید و بسیار هم خوب است؛ اما به محض جدا شدن بندِ بندگی، همه‌ی آن عوامل باعث تباهی و فساد ما می‌شود .

اصلاحطلب روسیه

پوتین توان ریاکاری هم ندارد؟ گفته‌ام که روس‌ها اسلام‌گرایی را دشمن بسیار مهمی می‌دانند، نسبت به دو عنصر «فارسی» و «شیعه» حساسیت تاریخی دارند و تازگی اضافه کردم که ابتکار عمل را هم از دست داده‌اند. حالا می‌خواهم یک نمونه بیاورم که به نظرم آنقدر گویا و معنادار هست که بتواند پرسش کلیدی بسازد تا نشان بدهد روس‌ها علیرغم چهره آمیخته به هوش و مهارت‌‌شان در سیاست گاهی منافع خودشان را نمی‌بینند و در روزهای اخیر توان ریاکاری را هم از دست داده‌اند. با جنگ اوکراین دیونمایی از پوتین به حد نهایت رسید و غربی‌ها در جنونی افسارگسیخته هر چه روسی بود و از دستشان برآمد را زیر تحریم بردند. کم مانده بود نام‌های روسی را هم ممنوع کنند. آتش جنگ بعد از چند سال هنوز شعله‌ور است و به خاطر هزینه‌های سنگین، پروپاگاندای ضدروسی همچنان ادامه دارد. در همین بازه، هفت اکتبر رخ داد و در چند ماه اخیر نسل‌کشی در غزه صدای مقامات فرانسه و انگلیس را هم درآورده. این فرصتی استثنایی بود تا پوتین به قلب رسانه‌ها بزند و چهره انسانی از خودش بسازد. آیا نمی‌توانست به سمت ساحل غزه چند کشتی حامل کمک‌های انسانی، کاملا زیر نظر سازمان ملل بفرستد و هزینه‌اش را هم با سود بالا از قطر، ترکیه، ایران، الجزایر و سایر کمک‌رسان‌ها بگیرد؟ آیا اسرائیل جرأت دارد یک سنگ‌ریزه به شناوری با پرچم روسیه پرتاب کند؟ چه چیزی مانع شد تا پوتین چنین فرصت نابی را از دست بدهد؟ پاسخ ساده است: حماس، اسلام‌گرایی، دوستی محکم‌شان با اسرائیل، و نگرانی از افق‌های ایران‌. این بی‌عملی و نشستن به تماشای سلاخی در حالی که به راحتی می‌توانستند دوگانه شرق و غرب را به دوگانه مقا‌مت در برابر زیاده‌خواهی و‌ خونریزی تبدیل کنند ذات سیاست روسی را به رخ‌‌مان می‌کشد‌. همه آنها که عملکرد‌های پوتین را منطقی و قابل دفاع می‌دانند باید توضیح بدهند چطور منفعتی به این بزرگی را ندید و از خودش چهره‌ای شبیه قهرمان در جهان اسلام نساخت؟ آیا با افراط‌گرایی سنی مواجه نیستند یا به چنین چهره‌ای نیاز ندارند؟ این بی‌عملی، به شکل حیرت‌آوری شبیه همان تماشاگری ناشیانه‌ای است که باعث شد شوروی از ایران نفت نخرد تا مصدق زیر تحریم کمر خم کرد و علیه‌ش کودتا شد. درباره این هم قبلا حرف زدیم که ایتالیا یک کشتی فرستاد اما شوروی همان یک حرکت را هم انجام نداد تا دستکم توان چانه‌زنی مصدق را بالا ببرد. در مسکو انگار اشتباه‌های تکراری تبدیل به سنت شده و بعد - مثل خود ما - به روی خودشان نمی‌آورند چه منافع بزرگی را از کف می‌دهند. روس‌ها انگار نمی‌خواهند بازی دنیا را به هم بزنند، دیدشان حداقلی شده. دوگانه شرق و غرب در ذهن آرزومندان جهان‌سومی خیلی پررنگ‌تر جولان می‌دهد تا آینده‌نگرها در کرملین. اگر چینی‌ها در این موضوع جدی هستند و با صبر و حوصله افول آمریکا را هدف گرفته‌اند روس‌ها گاهی تند و خشن می‌شوند اما اغلب منفعل و بی‌برنامه به نظر می‌آیند. نمی‌توانند ترس‌ و کینه‌های تاریخی‌شان را کنار بگذارند و مثلا به اندازه درصدی از ترامپ ابتکار عمل نشان بدهند. در دوقطبی بردگی، چنین نقدهایی توصیه به دشمنی با روسیه فهمیده می‌شود و تسلیم به غرب، نه منع از خیالبافی و کنارآمدن با امکان‌های محدود. (شبیه بحث درباره جمعیت که وقتی می‌گوییم ظرفیتش را نداریم آن را تلاش برای کاهش زاد و‌ ولد می‌فهمند نه عدم دخالت و خودداری از هدردادن سرمایه‌ها در طر‌ح‌های پراشکال برای رسیدن به آینده‌‌ای سخت‌تر). القصه، روسیه دوست هست اما اغلب نابکار و در مواقع حساس به‌دردنخور، طبیعی است که نباید با دشمن اشتباه گرفتش‌. @daneshtalab

خود طرف که به بهانۀ مذاکره رأی آورده رو هم زدن، ولی به این نتیجه نمی‌رسه که مذاکره کردن و نکردن یکیه! جالبه که چیزایی که می‌خواستنو گرفتن، باز براش سؤال پیش نمیاد تو مذاکره چی برم بدم؟ خوب پاسخ ما؟

پزشکیان نمی‌فهمه که اگه مثل گورباچوف هم عمل کنه، دوباره آمریکا طوری رفتار می‌کنه که یکی مثل پوتین باید بیاد ایرانو جمع کنه؛ ولی اونجا، ایران کوچیک‌تر شده و ضعیف‌تر!

آقای رئیس‌جمهور! وقتی ما داریم مذاکره می‌کنیم و او می‌جنگد، خودمان را متهم نکن که می‌خواهی بجنگگگگی؟! آنقدر غرق مذاکره و صلح و امید بودیم که فرماندهانمان هم غافلگیر شدند؛ یعنی جنگ از ذهن آن فرماندهان عزیز هم پریده بود؛ چرا باز خودمان را متهم می‌کنی؟! بزرگوار! اینکه او آمد زد، مستقیم هم زد، یعنی او تو را به صلح دعوت کرده؟! خب از خودتان بپرسید اگر می‌خواست به جنگ دعوت کند، باید چه می‌کرد؟ پیام می‌داد؟! آن که می‌شد مذاکره! مذاکره نکنیم چه کنیم؟! روسیه با چین چه کرد که قابل تحریم نیست؟! روسیه در ارتباط با چین چه‌کرد که تورمش را بیش از ما کنترل کرد و ارزش پولش را حفظ کرد؟! اینکه همین حرف‌ها را بزندید دشمن را به جنگ دعوت نمی‌کنید؟! خب این همه گفتید مذاکره که او شما را زد! از گذشته درس نمی‌گیرید؟! وقتی می‌گویید دوباره زد، خو دانشمندان ما به این نتیجه نمی‌رسند که دولت نمی‌خواهد از دست‌آوردهایشان حمایت کند؟! دانشمندان به این نتیجه نمی‌رسند که کار کردن در این کشور بی‌فایده‌است؟! آقای پزشکیان! نباید به خودتان بگویید که موشکی را نتوانست نابود کند، پس باید اینطور از هسته‌ای حفاظت کنیم؟! خب از گذشته درس نگیرید، باید از چه درس بگیرید؟!

۶۰۰۰ دفعه به پزشکیان آلترناتیوِ مذاکره را گفته‌اند، باز می‌پرسد: شما که مذاکره را قبول ندارید بگویید چه کنیم!