روایت حلما |💚| ف.ر ۲۰ ساله ایران _ تهران چهاردهمین روز جنگ

|🖊| روز قدس است. با صدای مهیب انفجار از خواب بیدار می‌شوم. خواب آلود از پنجره فاصله می‌گیرم، همزمان صدای انفجار مهیب تری خانه را می‌لرزاند. صدای گریه کودک همسایه قلبم را مچاله می‌کند. انگار روز قدس، دشمن را خوب ترسانده که با این حملات میخواهد مردم را از شرکت در راهپیمایی منصرف کند. اما کور خوانده! جمعیت امروز دیدنی خواهد بود. لباس هایم را می‌پوشم، چفیه ام را بر می‌دارم و راه می‌افتم. در مترو گوشه ای می‌ایستم و به مردم نگاه می‌کنم، هر چه ایستگاه ها جلوتر می‌رود، مردمِ پرچم به دست بیشتر می‌شوند. به ایستگاه میدان فردوسی میرسم. پیاده می‌شوم و از همانجا راهپیمایی را شروع می‌کنم. سیل جمعیت به سمت دانشگاه تهران در حرکت‌اند. انگار نه انگار که این مردم، صبح امروز زیر حملات شدید بوده اند. انگار ترس در دل این مردم راه ندارد! مردی را می‌بینم که بین مردم پوستر عکس رهبر انقلاب، آقا سید مجتبی را پخش می‌کند. یک عکس می‌گیرم و بالا نگه می‌دارم و همراه مردم شعارها را تکرار می‌کنم؛ «دست خدا عیان شد خامنه‌ای جوان شد» به خیابان فلسطین می‌رسم، رو به سوی مقتل رهبر شهیدمان، سه بار تکرار می‌کنم «صلی الله علیک یا اباعبدالله» با خود قرار گذاشته ام که هرگاه از این خیابان عبور کردم همین کار را کنم. هنوز خیلی از این خیابان دور نشده‌ام که ناگهان... ناگهان صدای موشکی در هوا می‌پیچد و بعد انفجار... همه خیز بر می‌دارند و پناه می‌گیرند. به سرعت سر بر می‌گردانم، دود و غبار هوا را پر کرده است. ظاهرا کلانتری را هدف قرار داده اند! به مردم نگاه می‌کنم، ندای الله اکبرشان بلند است. هیچکس فرار نکرد، محکم ایستاده‌اند! با مردم هم‌نوا می‌شوم؛ الله اکبر الله اکبر الله اکبر بعضی سعی می‌کنند مردم را از محل انفجار دور کنند تا کسی آسیب نبیند. خاکی که به خاطر انفجار روی سرم نشسته می‌تکانم و دوباره به‌ راه می‌افتم. مردم همانند، نه کسی ترسیده نه فرار کرده! بدون ذره ای تردید به مسیر ادامه ‌می‌دهند. به دانشگاه که می‌رسم درها را بسته اند، انقدر جمعیت زیاد است که می‌گویند ظرفیت دانشگاه پر شده است. مسیری که آمده ام را بر می‌گردم. دوباره مقابل محل انفجار می‌رسم، ناگهان یکی از نیروهای انتظامی را می‌بینم که پرچمی خونی را به سر دست گرفته است. همزمان اعلام می‌شود که این انفجار یک شهید داشته است، آن هم یک خانم! سریع دوربین گوشی را باز می‌کنم و این صحنه را ثبت می‌کند. دنیا باید این صحنه ها را ببیند. با خود مرور می‌کنم؛ ظاهرا در این نبرد، بانوان السابقون السابقون شده‌اند. این مردم در حال رقم زدن عجب صحنه هایی هستند! #حلما

روایت حلما |💚| ف. اسلامی هفتمین روز جنگ ۲۰ ساله ایران_گچساران

|🖊| یا رفیق من لا رفیق له! یک عکس از ایست و بازرسی دوران جنگ تحملی دوم سال ۰۴ دارم که دو نفره با دوست یا بهتر بگم رفیق صمیمی هستيم؛ دوشادوش هم ایستادیم، با لباس بسیجی مرتب، پوتین گتر کرده، اصلا آماده آماده برای جنگ و جنگیدن. اون روز هوا ابری بود و هرزگاهی بارون می‌آمد، اطراف سبز سبز بود، روی آسفالت ترک خورده وایساده بودیم؛ من که میگم اسم اینجا رو باید بزاریم:جنوب لبنان و در نزدیکی های مرز فلسطین اشغالی. به عکس که خیره میشم، محکم میگم که باب عکس شهادتی هست. داستان های توی مغزم دور دور میزنه، اصلا بزار چندتا رو بگم: وقتی که رفیقم شهید شد، این عکس رو میزارم و برایش مینویسم از دلتنگی هام، از خاطرات دو نفره باهم بودنمون، از جاماندنم. شایدم این طور رقم بخوره و اون این عکس رو ببینه و باهام یه دل سیر دردودل کنه و شایدم کلی بخنده بهم که فرشید کجا شهادت کجا. اما من دوست دارم کنار هم شهید بشیم و این عکس بشه قاب دو نفره ما تا ابد... #حلما

سس‌خرسی حتی تو جمع بی‌شرفا هم بازنده‌اس!😏 ➿>@viewlaunch

#طب‌رزم ◆ آموزش کمک‌های اولیهٔ امداد و نجات ◇ قسمت اول: کنترل خون‌ریزی ● با انتشار این کلیپ‌ها، در آگاه‌سازی و آموزش این موارد سهیم باشید. ➿>@viewlaunch

#طب‌رزم ◆ آموزش کمک‌های اولیهٔ امداد و نجات ◇ قسمت دوم: تورنیک یا شریان‌بند ● با انتشار این کلیپ‌ها، در آگاه‌سازی و آموزش این موارد سهیم باشید. ➿>@viewlaunch

#طب‌رزم ◆ آموزش کمک‌های اولیهٔ امداد و نجات ◇ قسمت سوم: بستن تورنیک دست ● با انتشار این کلیپ‌ها، در آگاه‌سازی و آموزش این موارد سهیم باشید. ➿>@viewlaunch