"روزگارم بد نیست تکه تانی دارم خرده هوشی سر سوزن ذوقی مادری دارم، بهتر از برگ درخت دوستانی بهتر از آب روان و خدایی که در این نزدیکیست لای این شب بوها پای آن کاج بلند روی آگاهی آب روی قانون گیاه..." -سهراب سپهری-

خانه دل تنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پر شد که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خرد ؟ آری آن روز چو می رفت کسی داشتم آمدنش را باور من نمی دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر ؟ آه ای واژه شوم خو نکرده ست دلم با تو هنوز من پس از این همه سال چشم دارم در راه که بیایند عزیزانم آه!... _هوشنگ ابتهاج_

…حبّ ذات… بشر مادی بر اساس حب ذات فعالیت می‌کند و محور محاسبات دنیای غرب بر اساس حب ذات و مصالح شخصی دور می‌زند. آنجا که انسانی دست به شهادت می‌زند و حب ذات را می‌شکند، کاخ محاسبات کامپیوترها و تکنولوژی غرب با همهٔ اسلحه‌ها و طاقات در مقابل ارادهٔ یک انسان شهید فرو می‌ریزد. _دلگویه شهید دکتر مصطفی چمران برگرفته از کتاب "عارفانه"

با قلم میگویم: ای همزاد، ای همراه ای هم سرنوشت هردومان حیران بازی های دوران های زشت شعرهایم را نوشتی، دست خوش! اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟... _فریدون مشیری_

گزارش چند ثانیه از جهان... پیرمردی در بارسلون روزنامه می خرد پیرزنی در تبت به معبد می رود در پاریس، زن میانسالی پیراهنی اتو می کند پیشخدمت کافه ای در جاکارتا به تلویزیون نگاه می کند دختری در فلورانس رژ لب می زند راننده کامیونی در برلین به عکس پسر جوانی نگاه می کند دختری در کتابخانه دانشگاه تورنتو کتابی را ورق می زند جنگجویی در افغانستان شلیک می کند کسی روی زمین می افتد زندگی ترک دیگری برمی دارد خاکی سرخ می شود روحی سیاه می شود یکی از جهان کم می شود خبری به جهان اضافه می شود پیرمردی در بارسلون به خبر روزنامه خیره می شود زن میانسال فرانسوی با اشک به برلین و فلورانس تلفن می زند راننده کامیون ماشین را متوقف می کند دختر فلورانسی گریه می کند پیشخدمت اندونزیایی سرش را تکان می دهد شانه زمین برای همیشه کبود می شود دختری در کانادا زیر واژه جنگ خط می کشد پیرزن تبتی در بلندترین نقطه جهان دعا می خواند چیزی به جهان اضافه می شود کسی در کافه ای دور شعر می نویسد جهان بی تفاوت به راهش ادامه می دهد... _مصطفی مستور_

خدايا! بشكن اين آیينه ها را كه من از ديدن آیينه سيرم مرا روى خوشى از زندگى نيست ولى از زنده ماندن نا گزيرم...!

از آن روزى كه دانستم سخن چيست همه گفتند: اين دختر چه زشت است كدامين مرد او را مى پسندد؟ دريغا! دخترى بى سرنوشت است چو در آيينه بينم روى خود را در آيد از درم غم با سپاهى مرا روز سياهى دادى اما...؛ نبخشيدى به من چشم سياهى به هر جا پا نهم از شومى بخت...، نگاه دلنوازى سوى من نيست از اين دلها كه بخشيدى به مردم يكى در حلقه ى گيسوى من نيست مرا دل هست اما دلبرى نيست تنم دادى ولى جانم ندادى به من حال پريشان دادى اما سر زلف پريشانم ندادى به هرجا ماه رويان رخ نمودند نبردم توشه اى جز شرمسارى خزيدم گوشه اى سر در گريبان به درگاه تو ناليدم به زارى چو رخ پوشم ز بزم خوب رويان همه گويند: او مردم گريز است نميدانند زين درد گرانبار فضاى سينه ى من ناله خيز است به هر جا همگنانم حلقه بستند نگينش دخترى ناز آفرين بود ز شرم روى نا زيبا در آن جمع...، سر من لحظه ها بر آستين بود چو مادر بيندم در خلوت غم ز راه مهربانى مى نوازد ولى چشم غم آلودش گواهست كه در اندوه دختر مى گدازد به بام آفرينش جغد كورم كه در ويرانه هم نا آشنايم نه آهنگى مرا تا نغمه خوانم نه روشن ديده اى تا پرگشايم خدايا! بشكن اين آيينه ها را كه من از ديدن آيينه سيرم مرا روى خوشى از زندگى نيست ولى از زنده ماندن ناگزيرم خداوندا! خطا گفتم ببخشاى تو بر من سينه اى بى كينه دادى مرا همراه رويى ناخوشايند دلى روشنتر از آيينه دادى مرا صورت پرستان خوار دارند ولى سيرت پرستان مى ستايند به بزم پاكجانان چون نهم پاى در دل را به رويم مى گشايند ميان سيرت و صورت خدايا! دل زيبا به از رخسار زيباست به پاس سيرت زيبا كريما ! دلم بر زشتى صورت شكيباست _مهدی سهیلی_

مرد جذامی حاشیه خیابان زل زده بود به زیباترین دختر شهر... _مصطفی مستور_

"از دست دادن هر نوع امید آزادی بود..." باشگاه مشت زنی چاک پالانیک

_

سلاخی می‌گريست به قناری کوچکی دل باخته بود... _احمد شاملو_