خدا مرده است جمله معروف نیچه

تو این جمله نیچه میگه خدا به عنوان مظهر ارزش ها از بین رفته (کلیسایی شده) ، پس حالا که دیگه خدایی نیست ادمها خیال میکنن هر غلطی خواستن میتونن بکنن ، اینجا نیچه یه راه حل میده با عنوان «فراانسان» ، یعنی حالا این انسانها هستن که باید ارزش به وجود بیارن

انسان مورد نظر نیچه (فراانسان) اون کسیه که که اونقدر تعالی پیدا کنه که به اخلاق والای خویشتن برسه ؛ یعنی برای خودش قوانینی وضع کنه که از هر شریعت اسمانی سختگیرانه تره ، چون برای حفظ شرافت خودشه نه ترس از تنبیه

نیچه از این میترسید که وقتی ستون خیمه(خدا) فرو بریزه ، بشر دچار نهیلیسم میشه، نهیلیسم یعنی: « اگر اسمان خالی‌ست پس همه‌چیز مجاز است » نیچه اینرا فاجعه میدانست ،اون نگران این بود که انسان در این بی‌معنایی به موجودی پوچ و ضعیف ( last man) تبدیل بشه که فقط دنبال راحتی و لذت های حقیره ( همون‌طور که تو جامعه امروز مشهوده)

از نظر نیچه وقتی خدا حذف شد ، انسان در فضای خلاء قرار گرفت. یعنی انسان مدرن خدا نمیشه ، یتیم میشه نیچه نگران « سقوط » بود . او میدید که وقتی خدا می‌ره ، بشر به جای اینکه فراانسان بشه ، به سمت پوچ‌گرایی منفعل میره ( بازهم در جامعه مشهوده)

اون میگفت ایمان به خدا تو دورانی که علم و عقل گرایی رشد کرده ، به یه دروغ تبدیل شده. نیچه درواقع معتقد بود وقتی ما میدونیم خدا( اون مفهوم کلیسایی) دیگه وجود ندارد ، اما ما تظاهر می‌کنیم داره، داریم بر خلاف واقعیت زندگی میکنیم اون میگفت بهتره با حقیقت روبرو بشیم ، ما تنهاییم و تو این تنهایی کسی نیست که به ما بگه چی گناهه و چی ثواب ، اینجا به فراانسان میرسیم

به نظر اون اگر کسی به خاطر ترس از جهنم یا خدا کار بد نمیکنه ، این آدم برده هست . حالا که ترس از بین رفته ، اگر آدم شروع کنه به ظلم کردن یا کارهای پست انجام دادن ، نشون میده که هنوز هم برده است، فقط حالا قلاده‌ ش پاره شده و وحشی شده

درواقع اون می‌گفته که این عقاید مسخره کلیسایی رو بریزید دور و خودتون دست به کار بشید ، خودتون ارزش خلق کنید ( خلاقیت اخلاقی داشته باشید) و چون دیگه خدایی نیست که بگه چی بده چی درسته پس شما باید این کارو بکنید

ولی اینجا یه شکاف وجود داره: دیدگاه دینی میگه: اخلاق از بیرون (خدا) صادر میشه ، گناه ، گناهه چون خدا اونرو تعیین میکنه اما نیچه میگه : اخلاق باید از درون ( اراده فرد اصیل بجوشه) . نیچه معتقد بود اخلاق سنتی که در ادیان وجود داره ، درواقع ابزاری بوده برای سرکوب شور زندگی و قدرت انسان. اون معتقد بود این اخلاق ، انسان رو به موجودی گله‌وار تبدیل کرده