‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌گفتم تو فرهادِ منی! گفتا تو شیرینی مگر؟ گفتم خرابت میشوم! گفتا تو آبادی مگر؟ گفتم ندادی دل به من! گفتا تو جان دادی مگر؟ گفتم زِ کویت میروم! گفتا تو آزادی مگر؟ گفتم فراموشم نکن! گفتا تو در یادی مگر؟

‌

میفهمند حال من را این چایی های سرد.

‌

01:03

چه اندوهی را تحمل می‌کنی که چشم‌هایت این‌چنین غمگین است؟

‌

بنده جز دم کردن چایی پاسخی به مشکلات زندگیم ندارم.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌ در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم، اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم. یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا، افتادم و باید بپذیرم که بمیرم. یا چشم بپوش از من و از خویش برانم، یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم. این کوزه ترک خورد چه جای نگرانی است؟ من ساخته از خاک کویرم که بمیرم. خاموش مکن آتش افروخته ام را، بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم. فاضل نظری-

‌

1:05