‌

بنده جز دم کردن چایی پاسخی به مشکلات زندگیم ندارم.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌ در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم، اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم. یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا، افتادم و باید بپذیرم که بمیرم. یا چشم بپوش از من و از خویش برانم، یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم. این کوزه ترک خورد چه جای نگرانی است؟ من ساخته از خاک کویرم که بمیرم. خاموش مکن آتش افروخته ام را، بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم. فاضل نظری-

‌

1:05

در ظاهر روی پاهایم ایستاده‌ام. گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم. اما حقیقت این است که خسته هستم. می‌خواهم فرار کنم. می‌خواهم بروم و ناپدید شوم. فروغ فرخزاد-

‌

00:32

در من زنی هست گرچه خسته، اما دست از تلاش کردن و ادامه دادن برنمی‌دارد.

‌

تا زمانی که زنی نتواند آزادانه در خیابان‌های شهر قدم بزند، بدون ترس از آزار یا تعرض، تمدن واقعی وجود ندارد.