صفحه 80 قرآن کریم

💠 صوت درس تفسیر سوره مبارکه #اعراف 🔹 جلسه: ۲۱۷ #آیت_الله_العظمی_جوادی_آملی 🌐 esra.ir 🆔 @a_javadiamoli_doross

نسبت آمریکایی‌هایی که زیر خط فقر در هر شهرستان از پنجاه ایالت، ناحیه کلمبیا و پورتوریکو طبق نظرسنجی جامعه آمریکا ۲۰۱۶-۲۰۲۰ تا سال ۲۰۲۰ نزدیک به ۳۹.۷ میلیون ۱۲.۳ درصد

یا تشکر از استاد رضا نژاد

⚡️به وقت دلتنگی؛ به وقت خدمت... ✨با استقبال گرم شما همراهان در پویش «خادم حرم» توانستیم نصابی بی‌نظیر از حضور و خدمات طلاب جهادی و روحانیون زحمتکش در مواکب و تجمعات را ثبت و روایت کنیم. 💬اکنون که کاروان خدمت به موکب تشییع پیکر مطهر امام شهیدمان رسیده، نوبت آن است که هم در سنگر خدمت مجاهدت کنیم و هم در سنگر روایت، روایتگر خدمات و زحمات علمای ربانی در این مراسم باشکوه و بی‌نظیر باشیم. 📸 عکس، فیلم و روایت‌های خود را برای ما بفرستید تا با یاری یکدیگر راوی مجاهدت‌های مخلصانه طلاب و روحانیون در پاسداشت قائد شهید باشیم. 📮آثار خود اعم از عکس، فیلم و روایت متنی را به نشانی @dabir_revayat در پیامرسان‌های ایتا و بله با ما به اشتراک بگذارید. ‌ #پویش_خادم_حرم ✍️@RevayateHowzeh | روایت حوزه

*سنگاپور؛ کشوری که با مداخله دولت، بحران مسکن را شکست داد* هر زمان بحث بحران مسکن در ایران مطرح می‌شود، نسخه آشنایی از سوی اقتصاددانان بازارگرا ارائه می‌شود: دولت کنار برود، بازار آزاد شود، مقررات کاهش یابد، سرمایه‌گذاران تشویق شوند و عرضه افزایش پیدا کند. در این روایت، مشکل اصلی کمبود ساخت‌وساز است و بازار در نهایت تعادل را برقرار خواهد کرد. اما موفق‌ترین تجربه مسکن جهان دقیقاً داستانی متفاوت روایت می‌کند. *سنگاپور* امروز یکی از بالاترین نرخ‌های مالکیت مسکن در جهان را دارد. *حدود ۹۰ درصد خانوارها مالک خانه‌اند و نزدیک به ۸۰ درصد جمعیت در واحدهایی زندگی می‌کنند که توسط دولت ساخته شده‌اند.* این واقعیت به تنهایی برای رد بسیاری از افسانه‌های رایج درباره بازار مسکن کافی است. سنگاپور در دهه ۱۹۶۰ کشوری فقیر با کمبود شدید مسکن بود. بخش بزرگی از جمعیت در زاغه‌ها و سکونتگاه‌های غیررسمی زندگی می‌کردند. اگر منطق نئولیبرالی درست بود، دولت باید صرفاً شرایط را برای سرمایه‌گذاری بخش خصوصی فراهم می‌کرد و منتظر می‌ماند تا بازار مشکل را حل کند. اما دولت سنگاپور مسیر کاملاً متفاوتی را انتخاب کرد. *نخست*، دولت تصمیم گرفت کنترل زمین را به دست بگیرد. امروز بیش از ۸۰ درصد اراضی سنگاپور به‌طور مستقیم در مالکیت دولت قرار دارد. این تصمیم اهمیت حیاتی داشت؛ زیرا در همه جای دنیا بخش بزرگی از قیمت مسکن نه به هزینه ساخت، بلکه به قیمت زمین مربوط است. دولت سنگاپور فهمید که بدون کنترل زمین، کنترل مسکن تقریباً ناممکن است. *دوم*، دولت نهادی به نام Housing and Development Board (HDB) ایجاد کرد و خود به بزرگ‌ترین سازنده مسکن کشور تبدیل شد. برخلاف تصور رایج که دولت را ذاتاً ناکارآمد می‌داند، همین نهاد دولتی طی چند دهه میلیون‌ها واحد مسکونی باکیفیت ساخت و عملاً مسئله کمبود مسکن را از میان برد. *سوم*، دولت اجازه نداد مسکن به میدان سفته‌بازی تبدیل شود. محدودیت‌های متعدد برای خریدهای سوداگرانه وضع شد، مالیات‌های ویژه اعمال گردید و مقرراتی برای جلوگیری از احتکار مسکن برقرار شد. هدف سیاست‌گذار افزایش قیمت مسکن نبود؛ هدف تأمین مسکن برای شهروندان بود. *چهارم*، تأمین مالی خرید مسکن نیز به بازار واگذار نشد. دولت از طریق صندوق‌های عمومی و وام‌های بلندمدت ارزان‌قیمت، امکان خرید خانه را برای اکثریت جامعه فراهم کرد. *نتیجه چه بود؟* امروز سنگاپور نه تنها یکی از بالاترین نرخ‌های مالکیت مسکن جهان را دارد، بلکه سهم هزینه مسکن در زندگی خانوارها نیز به مراتب کنترل‌شده‌تر از بسیاری از شهرهای بزرگ جهان است. در حالی که شهرهایی مانند لندن، نیویورک، سان‌فرانسیسکو و تورنتو با بحران مزمن مسکن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، سنگاپور موفق شده است دسترسی گسترده شهروندان به مسکن را حفظ کند. این تجربه یک تناقض جدی برای روایت نئولیبرالی ایجاد می‌کند. اگر بازار آزاد به تنهایی قادر به حل بحران مسکن است، چرا موفق‌ترین نمونه جهان بر پایه مالکیت عمومی زمین، ساخت دولتی مسکن، کنترل سوداگری و مداخله گسترده دولت شکل گرفته است؟ اگر خصوصی‌سازی راه‌حل است، چرا کشوری که بیش از ۸۰ درصد مردمش در خانه‌های ساخته‌شده توسط دولت زندگی می‌کنند، یکی از موفق‌ترین نظام‌های مسکن جهان را دارد؟ اگر افزایش قیمت مسکن نشانه موفقیت اقتصادی است، چرا دولت سنگاپور دهه‌ها کوشیده است رشد قیمت‌ها را کنترل کند؟ پاسخ روشن است. مسکن کالایی عادی مانند تلفن همراه یا تلویزیون نیست. انسان می‌تواند بدون خرید خودرو زندگی کند، اما بدون سرپناه نمی‌تواند زندگی کند. به همین دلیل، در بسیاری از اسناد بین‌المللی، دسترسی به مسکن مناسب یک حق انسانی شناخته می‌شود. مشکل از جایی آغاز می‌شود که مسکن از یک حق اجتماعی به یک دارایی مالی تبدیل می‌شود. در این وضعیت، هرچه قیمت مسکن بیشتر افزایش یابد، برای صاحبان دارایی خبر بهتری است و برای کسانی که خانه ندارند خبر بدتری. به عبارت دیگر، منطق سودآوری سرمایه با منطق تأمین نیاز اجتماعی در تضاد قرار می‌گیرد. بحران مسکن ایران نیز بیش از آنکه ناشی از کمبود فیزیکی خانه باشد، نتیجه همین کالایی‌شدن مسکن است. میلیون‌ها واحد مسکونی ساخته شده‌اند، اما بخش بزرگی از جامعه بیش از هر زمان دیگری از دسترسی به خانه محروم شده است. تجربه سنگاپور نشان می‌دهد که راه‌حل الزاماً ساخت‌وساز بیشتر نیست؛ بلکه تغییر نگاه به مسکن است. پرسش اصلی این نیست که چگونه سودآوری بازار مسکن را افزایش دهیم. پرسش اصلی این است که آیا مسکن را یک حق انسانی می‌دانیم یا یک ابزار انباشت سرمایه؟ سنگاپور به این پرسش پاسخ داده است. بسیاری از دولت‌های دیگر هنوز نداده‌اند. 🚀*این نوشته را به «مجله بله» پیشنهاد دهید* ‌📖*نقد توسعه

✅فراخوان دریافت مدخل برای دانشنامه با موضوع: 《 آموزش با جهت گیری الهی_ فرهنگی》 👌ویژه اساتید دروس تخصصی ✅آدرس سایت جهت ثبت نام و ارسال مدخل 👇 📎 https://wikielahi.ir/ دبیرخانه طرح ملی جهت‌گیری @jahatalahi ┄┅┅┅┅❀⚜️❀┅┅┅┅┄ 🌐 کانال نشریه معارف🔻 https://eitaa.com/maarefmags_ir