- پاییز بود. برگ های زرد و آتشین از درختان روی زمین سرد فرود می‌آمدند و شاخه های خشک آن ها را نمایان می‌کردند. هوا خنک بود و او لباس خیلی گرمی نداشت و خنکی هوا را کم کم در تمام وجودش احساس می‌کرد اما او از این حس لطیف و ملایم لذت می‌برد. درحال که با نیم بوت های چرمی اش روی برگ های خشک قدم می‌زد، اندک اندک باران گرفت و برای دقایقی با لبخند به آسمانِ بالا سرش خیره شد تا قطرات مرواریدی باران بر روی پوست سفیدش برخورد کنند. چندی نگذشت که فردی که منتظرش بود چتری را بالای سرش گرفت و با تبسم به چشمان قهوه ای او خیره شد. آن چتر برایش بوی خاطرات می‌داد. دلش برای نوازش های با لطافتش تنگ شده بود. آن فرد خانه ای بزرگ در قلب کوچک او ساخته بود. خانه ای از جنس مهربانی. خانه از جنس وفاداری و اعتماد. خانه ای امن از جنس آغوش گرمش.

باحال شد ایول

:)))))))

ناامید شدن از آدمِ مورد علاقه‌ت غم بزرگیه.

I’m going back to my roots So I can again find the words That have been in hiding.

میدانی چه چیزی روح مرا خرد می‌کند وارنکا؟ پول نیست، نگرانی‌های روزمره است، این پچ پچ‌های این آدم‌ها، این لبخندهایشان، این لطیفه‌هایشان. بیچارگان - داستایفسکی