موگسولی آجیک تانشینِک کیوکاب( 목소리 아직 당신의 기억합):
در زبان کرهای به معنای ''هنوز صدات یادمه''.
نمیدونم اسمش بی حوصلگیه یا چی؛اصلا درسته یا نه یا واسه آدمای اشتباهی گذشتست، اما من به جایی رسیدم که وقتی کسی برای چندمین بار ناراحتم میکنه بدون خودخوری یا شکایتی هر بار یه تیکه از توجه و علاقمو از اون شخص میگیرم و به خودم میدم. و اونم با هر رفتار ناراحت کننده اش هربار خودشو تو زندگیم کمرنگ میکنه تا روزی که محو شه. چون یاد گرفتم فقط آدماییو نگه دارم که دلیل لبخند و آرامشم باشن. راستش من به این باور رسیدم که کسی که تو رو واقعا بلده و دوست داره ، کاری نمیکنه که ناراحت شی یا حداقل میتونم بگم کاری نمیکنه که ناراحت بمونی...
شاگردم اومد تمرینی که حل کرده بود نشون داد، اومدم مدادشو بگیرم دیدم دستاش یخ کرده، دستشو گرفتم گفتم میدونی اصلا مهم نیست که اشتباه حل کنی یا بلد نباشی؟ من هرچند بار که بخوای برات توضیح میدم و هیچوقت خسته نمیشم و چیزی بهت نمیگم.
دستاش گرم شد تو دستام.
کاش به ما هم همینو میگفتن
پزشکا میگن :
بدن ساعت ۱۱ وارد فاز خواب و آرامش میشه.
ولی شاید واسه همینه که کسایی که غم دارن یا اعصابشون خورده شبا بیدارن!
تا آرامش بگیرن . . .
حواستون باشه..
وقتی دارین کسیو ناراحت میکنین
و اون میخنده
یعنی داره سعی میکنه بغضش نترکه!
باد مارا خواهد برد
ولی هوا، هوای دیلیت اکانت زدن از همه جاست.
هوا، هوای زدن زیر میز این زندگیه که واسه خودمون ساختیم و خب هیچی ازش نفهمیدیمه.
وضعیت روحی من:
اگه منو به مدت طولانی بغل کنی، ممکنه شروع کنم به گریه کردن!