من دارم با خودم میجنگم.
نمیدونم چرا،اما میخوام این من تو وجودم بمیره.
میخوام بمیره و اثری ازش نباشه.
اون من یه آدم تیکه پارست، یکی که سر تا پاش خونه.
یکی که زخماش بازه بازه.
من میخوام اون بمیره.
بمیره و نباشه.
اون ضعیفه،خیلی غمگینه.
اون شکننده س.
چرا وقتی ازم میپرسن:” اونم به اندازه تو دوست داره؟” لال میشم؟
واقعا داره؟ یا نداره؟ چرا مطمئن نیستم.
چقدر این حس بده.