برای آرامش روحت، شب بخیر🤍.

اندکی غم

نمی‌خوام دیگه مثل اون زمان که توی ناامیدی غرق شده بودم باشم. دارم در و دیوار رو چنگ‌ میزنم تا ناامیدی نیاد سراغم و با چنگ و دندون اون یذره امید رو نگه می‌دارم چون بدون اون هیچی نیستم. آدمیزاد بدون امید زنده نیست و من نمی‌خوام مُرده باشم. منتها کاری از دستم برنمیاد. گاهی انگار زور تاریکی از اون یذره نور ته دلت بیشتره. تقصیر منم نیست. نه کاری از دستم برمیاد نه کاری می‌تونم بکنم. فقط باید تماشا کنم. فیلم‌نامه‌ای که ازش بیزارم.

ولی واقعا تهش چیمیشه؟ هنوز به اون درجه نرسیدم که بتونم درکش کنم و باهاش کنار بیام

کاش توی آبان، آب میشد هرچی غم داریم تو ایران.

از ایران، بخاطر ایران، شایدم با ایران.