پارت هشتم | یک روز معمولی چند روز از آن روز بارانی گذشته بود. هوای سئول هنوز خنک بود و برگ‌های زرد و نارنجی خیابان‌ها را پر کرده بودند. هان سو هیون آن روز همراه شیائو برای خرید از دانشگاه بیرون آمده بود. سو هیون برخلاف روزهای شلوغ دانشگاه، آن روز استایل ساده اما بسیار شیکی داشت؛ یک کت کوتاه کرم‌رنگ روی بافت یقه‌اسکی سفید، شلوار پارچه‌ای مشکی و کفش‌های چرمی ساده. موهای مشکی‌اش را مرتب پشت سرش بسته بود و کیف کوچکی روی شانه‌اش انداخته بود. شیائو وقتی به او نگاه کرد، لبخند زد. — امروز خیلی شیک شدی! سو هیون خندید. — فقط چون بالاخره مجبور نیستم لباس دانشگاه بپوشم. شیائو دستش را گرفت. — بیا، اول بریم اون فروشگاه. بعد هم یه چیزی می‌خوریم. آن دو چند ساعت را با خرید و قدم زدن در خیابان گذراندند. سو هیون گاهی ویترین مغازه‌ها را نگاه می‌کرد و شیائو مدام درباره چیزهایی که می‌خواست بخرد حرف می‌زد. بعد از مدتی، سو هیون ناگهان کمی مکث کرد. شیائو متوجه شد. — خوبی؟ سو هیون دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت. — آره... فقط یه کم سرم سنگین شد. شیائو با نگرانی نگاهش کرد. — به خاطر همون آمپلیه که دکتر گفته بود؟ سو هیون آهسته سر تکان داد. — شاید. از زمان حادثه، پزشکان برای بررسی و درمان وضعیت حافظه‌اش برنامه‌ای را دنبال می‌کردند و یکی از مراحلش دریافت یک واکسن/تزریق پزشکی بود که باید طبق برنامه انجام می‌شد. شیائو گفت: — بهتره امروز خیلی خودتو خسته نکنی. سو هیون لبخند کوچکی زد. — باشه. چند دقیقه بعد، آن دو جلوی یک کافه ایستادند. شیائو ناگهان چشمش به بستنی‌فروشی روبه‌رو افتاد. — وای! بستنی! سو هیون خندید. — تو هیچ‌وقت از بستنی خسته نمی‌شی؟ — نه! شیائو کیفش را روی شانه جابه‌جا کرد. — تو همین‌جا وایسا. من می‌رم دو تا بستنی بگیرم. سو هیون کنار پیاده‌رو ایستاد. — باشه. شیائو از خیابان عبور کرد و وارد بستنی‌فروشی شد. سو هیون چند لحظه منتظر ماند. اما ناگهان دوباره همان حالت عجیب به سراغش آمد. صدای اطراف برای چند ثانیه دور شد. نور خیابان در مقابل چشمانش کمی تار شد. سو هیون دستش را به دیوار گرفت. — چرا دوباره... نفس عمیقی کشید. خواست چند قدم جلو برود. اما پاهایش برای لحظه‌ای سست شدند. در همان لحظه، صدای بوق ماشینی از خیابان بلند شد. سو هیون سرش را بالا آورد. یک ماشین با سرعت به سمت تقاطع نزدیک می‌شد. او یک قدم به عقب برداشت، اما تعادلش را از دست داد و نزدیک بود وارد مسیر ماشین شود. همه‌چیز در چند ثانیه اتفاق افتاد. یک دست محکم بازویش را گرفت. — صبر کنید! سو هیون با شوک برگشت. و... یک قدم با ماشین فاصله داشت. مردی که او را گرفته بود، هنوز بازویش را رها نکرده بود. سو هیون با تعجب به او نگاه کرد. او همان مردی بود که چند روز قبل، در آن روز بارانی، داخل ماشین دیده بود. اما برای سو هیون... باز هم فقط یک غریبه بود. ⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪

چالشمون برای پس فردا هست تا اون موقع منتظر نظرات قشنگتون هستم🤍🖇

⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪

پارت دهم | وقتی چشم‌ها بسته شدند سو هیون هنوز کنار خیابان ایستاده بود. بستنی در دستش بود، اما دیگر حواسش به آن نبود. شیائو متوجه رنگ‌پریدگی صورتش شد. — سو هیون؟ حالت خوبه؟ سو هیون خواست جواب بدهد. اما ناگهان صدایش درنیامد. چشم‌هایش برای چند لحظه تار شد. دستش را روی شقیقه‌اش گذاشت. — شیائو... فکر کنم... جمله‌اش تمام نشد. بدنش ناگهان شل شد. بستنی از دستش افتاد. — سو هیون! شیائو با ترس دستش را گرفت، اما قبل از اینکه بتواند او را نگه دارد، مردی که چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود سریع جلو آمد. او سو هیون را گرفت تا روی زمین نیفتد. — حالش خوب نیست. شیائو با نگرانی گفت: — سو هیون! صدای منو می‌شنوی؟ سو هیون پاسخی نداد. مرد بدون اتلاف وقت رو به بادیگاردش کرد. — ماشین رو بیار. بادیگارد فوراً خودرو را جلو آورد. شیائو با نگرانی پرسید: — می‌خواید کجا ببریدش؟ مرد گفت: — بیمارستان. شیائو لحظه‌ای مردد ماند، اما وضعیت سو هیون آن‌قدر نگران‌کننده بود که چاره‌ای جز اعتماد کردن نداشت. — من هم میام. مرد سرش را تکان داد. — باشه. چند دقیقه بعد، ماشین با سرعت به سمت بیمارستان حرکت کرد. سو هیون روی صندلی عقب بی‌هوش بود و شیائو کنارش نشسته بود. مرد روبه‌رویشان نشسته بود و هر چند لحظه یک‌بار نگاهی به سو هیون می‌انداخت. شیائو دست سو هیون را گرفته بود. — فقط چیزی نباشه... مرد چیزی نگفت. اما نگاهش جدی و نگران بود. وقتی به بیمارستان رسیدند، کادر پزشکی سریع سو هیون را تحویل گرفتند. شیائو پشت در اتاق ایستاده بود و مدام به ساعت نگاه می‌کرد. بعد ناگهان چیزی به ذهنش رسید. — برادرش! گوشی‌اش را بیرون آورد و با دست‌هایی که از نگرانی می‌لرزید، با برادر سو هیون تماس گرفت. — الو؟ — سلام... من شیائو هستم. صدای مرد آن طرف خط کمی نگران شد. — چی شده؟ چرا زنگ زدی؟ شیائو نفس عمیقی کشید. — سو هیون توی خیابون حالش بد شد و بیهوش شد. الان بیمارستانه. چند ثانیه سکوت برقرار شد. — چی؟ کدوم بیمارستان؟ شیائو اسم بیمارستان را گفت. — من الان میام. تماس قطع شد. شیائو روی صندلی نشست. مرد جوان همچنان کمی دورتر ایستاده بود. برادر سو هیون حدود بیست دقیقه بعد با عجله وارد بیمارستان شد. اولین چیزی که دید، شیائو بود. — سو هیون کجاست؟ شیائو سریع بلند شد. — داخل اتاقه. هنوز پزشک‌ها دارن معاینه‌اش می‌کنن. برادرش نفسش را بیرون داد. بعد متوجه مردی شد که کنار پنجره ایستاده بود. با تعجب پرسید: — این آقا کی هستن؟ شیائو به سمت مرد نگاه کرد. — ایشون... کمی مکث کرد. — همون آقایی هستن که سو هیون رو به بیمارستان آوردن. برادر سو هیون با تعجب به او نگاه کرد. — چی شده بود؟ شیائو همه چیز را برایش توضیح داد. — اول حالش بد شد. نزدیک بود ماشین بهش بزنه. این آقا کمکش کرد. بعد که فکر کردیم حالش بهتر شده، چند لحظه بعد ناگهان بیهوش شد. ایشون گرفتش و کمک کرد برسونیمش بیمارستان. برادر سو هیون آرام سرش را تکان داد. — ممنونم. مرد فقط گفت: — کاری نکردم. اما درست در همان لحظه، در اتاق پزشک باز شد. هر سه نفر برگشتند. پزشک از اتاق بیرون آمد. — خانواده‌ی خانم هان سو هیون؟ برادرش سریع جلو رفت. — من برادرشم. حالش چطوره؟ پزشک گفت: — فعلاً وضعیتش پایدار شده، اما باید چند آزمایش انجام بدیم. شیائو نفس راحتی کشید. اما مرد کنار پنجره همچنان ساکت بود. او برای لحظه‌ای به در اتاق نگاه کرد. دختری که امروز دوباره در مقابلش قرار گرفته بود، حالا پشت همان در بود. و خودش هنوز نمی‌دانست چرا این اتفاق‌ها برایش تا این اندازه مهم شده‌اند. ⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪

پارت یازدهم | یک تشکر ساده چند ساعت بعد، وضعیت سو هیون بهتر شد. پزشک اجازه داد خانواده و شیائو برای مدت کوتاهی او را ببینند. برادر سو هیون کنار تخت نشست. — سو هیون... چشم‌های سو هیون آرام‌آرام باز شد. چند لحظه به سقف نگاه کرد. بعد برادرش را دید. — تو اینجایی؟ برادرش لبخند کوچکی زد. — معلومه که هستم. سو هیون آرام گفت: — چی شد؟ شیائو از کنار تخت گفت: — وسط خیابون بیهوش شدی و اون آقا کمکت کرد. سو هیون کمی گیج به اطراف نگاه کرد. — کدوم آقا؟ شیائو به سمت در اشاره کرد. مرد هنوز در راهرو بود. سو هیون نگاهش کرد. چند ثانیه سکوت کرد. چهره‌اش برایش ناآشنا بود. مثل هر آدم دیگری که برای اولین بار می‌دید. فقط گفت: — شما منو آوردید اینجا؟ مرد سرش را تکان داد. — بله. — ممنونم. — خواهش می‌کنم. برادر سو هیون از جا بلند شد. — واقعاً ازتون ممنونم. اگر شما اونجا نبودید... مرد حرفش را قطع کرد. — مهم اینه که حالش بهتره. برادر سو هیون به او نگاه کرد. — حداقل اجازه بدید جبران کنم. مرد کمی مکث کرد. — لازم نیست. بعد نگاه کوتاهی به سو هیون انداخت. — فقط مراقب باشید دوباره نزدیک خیابون این‌طور نایستید. سو هیون لبخند خیلی کمرنگی زد. — سعی می‌کنم. مرد سرش را تکان داد و از اتاق بیرون رفت. شیائو که تا آن لحظه ساکت بود، آرام کنار سو هیون نشست. — می‌دونی عجیب اینجاست؟ سو هیون پرسید: — چی؟ — این سومین باره که اتفاقی می‌بینیش. سو هیون با تعجب گفت: — سومین بار؟ شیائو انگشت‌هایش را شمرد. — بار اول توی اون روز بارونی. بار دوم امروز قبل از اینکه بیهوش بشی. و حالا هم بیمارستان. سو هیون خندید. — یعنی قراره هر بار که می‌بینمش یه اتفاقی برام بیفته؟ شیائو خندید. — امیدوارم نه! هر دو خندیدند. اما پشت در اتاق، برادر سو هیون با مرد جوان روبه‌رو شد. — ببخشید... مرد ایستاد. — بله؟ — اسم شما رو حتی نپرسیدم. مرد چند لحظه سکوت کرد. بعد نامش را گفت. برادر سو هیون با احترام سر تکان داد. — ممنونم آقای کانگ. مرد فقط سرش را تکان داد. در همان لحظه، نگاهش برای یک لحظه به داخل اتاق افتاد. سو هیون داشت با شیائو صحبت می‌کرد و هیچ توجهی به او نداشت. برای او، این مرد هنوز فقط یک غریبه بود. و شاید همین موضوع، آغاز سخت‌ترین قسمت این داستان بود... ⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪

واییییییییییییییی خیلی قشنگهههه مرسی قشنگم ممنون بابت انرژی زیادی که میدین❤️

گاهی فقط یک رفتار کافیست؛ تا نگاهت همیشه به یک نفر تغییر کند. ⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪

پارت دوازدهم | عیادت صبح روز بعد، نور کم‌رنگ خورشید از پنجره اتاق بیمارستان وارد می‌شد. سو هیون روی تخت نشسته بود و به بیرون نگاه می‌کرد. شیائو کنار پنجره ایستاده بود و مشغول خوردن صبحانه بود. — بالاخره امروز رنگ صورتت بهتر شده. سو هیون لبخند زد. — احساس می‌کنم خیلی بهترم. در همان لحظه، صدای در اتاق آمد. شیائو برگشت. مرد جوانی وارد اتاق شد. همان مردی که روز قبل سو هیون را به بیمارستان رسانده بود. سو هیون با تعجب نگاهش کرد. — شما؟ مرد آرام سر تکان داد. — شنیدم حالتون خوب نبوده. اومدم ببینم حالتون بهتر شده یا نه. سو هیون کمی متعجب شد. — لازم نبود بیاید. — می‌دونم. فقط خواستم مطمئن بشم حالتون خوبه. شیائو با لبخند به آن دو نگاه کرد و گفت: — خب، حالا که اومدید، بشینید. مرد روی صندلی کنار تخت نشست. سو هیون پرسید: — شما همیشه این‌قدر به آدم‌هایی که اتفاقی می‌بینید اهمیت می‌دید؟ مرد برای لحظه‌ای مکث کرد. — نه. سو هیون لبخند کوچکی زد. — پس من خیلی خوش‌شانس بودم. مرد هم لبخند بسیار کوتاهی زد. — شاید. چند لحظه سکوت برقرار شد. سو هیون پرسید: — راستی... من حتی اسم شما رو نمی‌دونم. مرد نامش را گفت. سو هیون نام او را تکرار کرد تا یادش بماند. — آقای کانگ... — بله؟ — ممنونم که دیروز کمکم کردید. — خواهش می‌کنم. شیائو که متوجه شده بود حال سو هیون با صحبت کردن بهتر شده، لبخند زد. — دیدی؟ از وقتی اومدن، حواست پرت شده و حالت هم بهتره. سو هیون خندید. — شیائو! مرد هم لبخند زد. برای چند دقیقه، اتاق بیمارستان دیگر آن فضای سرد و ساکت قبلی را نداشت. سه نفر درباره چیزهای ساده حرف زدند؛ درباره باران، دانشگاه، گربه‌ای که سو هیون پیدا کرده بود و حتی بستنی‌ای که روز قبل روی زمین افتاده بود. سو هیون کم‌کم متوجه شد صحبت کردن با این مرد عجیب نیست. با این حال، هنوز هیچ چیز درباره او نمی‌دانست. نه شغلش را. نه خانواده‌اش را. نه اینکه چرا آن‌قدر رسمی و آرام رفتار می‌کرد. فقط می‌دانست که یک غریبه، دو بار در زمان مناسب سر راهش قرار گرفته بود. ⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪

نظرتون تا الان چیه خوشگلا؟؟؟

فردا علاوه بر چالش براتون سوپرایزم اماده کردم ❤️🖇🤍

پارت سیزدهم | یک شماره بعد از مدتی، مرد از جایش بلند شد. — فکر کنم بهتره استراحت کنید. سو هیون گفت: — ممنون که اومدید. مرد سرش را تکان داد. — مراقب خودتون باشید. همین که خواست از اتاق خارج شود، شیائو ناگهان گفت: — صبر کنید! مرد برگشت. شیائو با لبخند گفت: — چرا شماره همدیگه رو ندارید؟ سو هیون با تعجب نگاهش کرد. — برای چی؟ — خب، اگر دوباره حالت بد شد، حداقل بتونی به کسی که دفعه قبل کمکت کرد خبر بدی. سو هیون خواست مخالفت کند، اما شیائو ادامه داد: — تازه، این آقا دوبار کمکت کرده. حداقل شماره‌ش رو داشته باش. مرد کمی مکث کرد. بعد گوشی‌اش را بیرون آورد. — اگر خودتون مشکلی ندارید. سو هیون شانه بالا انداخت. — نه، مشکلی ندارم. گوشی‌هایشان را به هم نزدیک کردند و شماره‌ها رد و بدل شد. شیائو با رضایت لبخند زد. — خب! حالا خیالم راحت شد. سو هیون به صفحه گوشی‌اش نگاه کرد. نام او را ذخیره کرد. اما فقط نام. هیچ توضیح دیگری درباره‌اش نداشت. چند لحظه بعد، مرد خداحافظی کرد و از اتاق بیرون رفت. سو هیون نگاهش را تا بسته شدن در دنبال کرد. شیائو بلافاصله پرسید: — خب؟ — خب چی؟ — به نظرت چه‌کاره‌ست؟ سو هیون کمی فکر کرد. — نمی‌دونم. — حتی نپرسیدی؟ — نه. شیائو خندید. — عجیبه! این‌همه باهاش حرف زدی ولی هنوز نمی‌دونی چه‌کاره‌ست؟ سو هیون هم خندید. — شاید دفعه بعد بپرسم. در همان زمان، مرد در راهروی بیمارستان قدم می‌زد. گوشی‌اش را بیرون آورد و برای چند ثانیه به شماره‌ای که تازه ذخیره کرده بود نگاه کرد. بعد گوشی را در جیبش گذاشت. اما هنوز یک سؤال در ذهنش مانده بود: چطور می‌توانست بدون اینکه زندگی سو هیون را به هم بریزد، دوباره وارد دنیای او شود؟ او هنوز تصمیمی برای گفتن حقیقت نداشت. فعلاً... همان یک شماره برایش کافی بود. ⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪

پارت چهاردهم | یک دعوت ساده چند روز از مرخص شدن سو هیون از بیمارستان گذشته بود. حالش بهتر شده بود و دوباره به دانشگاه برگشته بود. آن روز، بعد از پایان کلاس، تلفنش زنگ خورد. شماره‌ای که روی صفحه ظاهر شد برایش آشنا بود. همان شماره‌ای که چند روز پیش در بیمارستان ذخیره کرده بود. تماس را جواب داد. — بله؟ صدای مرد از آن طرف خط آمد. — سلام. حالتون بهتره؟ سو هیون چند لحظه سکوت کرد. — بله. خیلی بهترم. — خوشحالم. مکث کوتاهی کرد و سپس گفت: — اگر وقت داشته باشید، می‌خواستم ازتون دعوت کنم برای یک قهوه. فقط برای اینکه کمی صحبت کنیم و مطمئن بشم کاملاً خوب شدید. سو هیون به ساعتش نگاه کرد. — امروز؟ — اگر براتون مشکلی نیست. سو هیون کمی فکر کرد. — باشه. چند ساعت بعد، سو هیون جلوی کافه‌ای دنج در یکی از خیابان‌های آرام سئول ایستاد. استایل آن روزش کاملاً ساده نبود؛ شیک بود، اما به سبک خودش. یک هودی مشکی اورسایز روی تاپ سفید، شلوار اسلش طوسی بسیار گشاد، کتانی‌های سفید و طوسی، کلاه مشکی NY، هدفون روی گردنش و یک کیف مشکی روی شانه‌اش. موهای مشکی‌اش جمع شده بود و چند تار مو کنار صورتش افتاده بود. ظاهرش مرتب و شیک بود، اما در چهره‌اش همان حالت مستقل و کمی سرد همیشگی دیده می‌شد. وقتی وارد کافه شد، مرد را دید. او کنار پنجره نشسته بود. پالتوی بلند مشکی، یقه‌اسکی مشکی، شلوار پارچه‌ای مشکی و گشاد و کتانی‌های مشکی. ساعتش روی مچ دستش بود و یک لیوان قهوه در دست داشت. موهایش کاملاً مشکی و مرتب اما کمی حالت‌دار بود. وقتی سو هیون نزدیک شد، از جایش بلند شد. — سلام. — سلام. سو هیون نشست. مرد هم روبه‌رویش نشست. چند ثانیه بعد، پیشخدمت آمد. اما قبل از اینکه چیزی سفارش بدهند، مرد دسته‌گلی را که کنار صندلی گذاشته بود برداشت و به سمت سو هیون گرفت. رزهای سفید و صورتی ظریفی در میان کاغذ ساده‌ی کرم‌رنگ قرار داشتند. سو هیون با تعجب به گل‌ها نگاه کرد. — اینا برای منه؟ — بله. — چرا؟ — برای سلامتی‌تون. سو هیون دسته‌گل را گرفت و لبخند کوچکی زد. — ممنون. مرد گفت: — فکر کردم شاید خوشحالتون کنه. سو هیون به گل‌ها نگاه کرد. — قشنگن. بعد سرش را بالا آورد و با همان لحن مستقیم همیشگی گفت: — ولی لازم نبود. مرد لبخند کوتاهی زد. — می‌دونم. سو هیون کمی به او نگاه کرد. برای چند لحظه چیزی نگفت. بعد آرام گفت: — شما همیشه این‌قدر رسمی حرف می‌زنید؟ مرد برای اولین بار کمی خندید. — احتمالاً. سو هیون هم لبخند زد. و گفت‌وگویشان شروع شد. ⏝︶ִֶָ⏝˖ ࣪ ୨୧ ࣪ ˖⏝ִֶָ︶⏝ 𝗝𝗈𝗂𝗇𝗨𝗌 ፧ @waitingbooks🎀᧓  ʾʾ ݂ ࣪