«ما آدم‌های تبدیل کردن دردها به رنج‌های چند ساله‌ایم.»

در این صبح دلپذیر پاییزی آقای چاوشی آهنگ جدید دادن. چه فرح‌بخش

حرفای مامان بزرگ خیلی واقعین، وقتی بهم میگه دوستم داره انگار واقعنی دوستم داره.

توی بعضی موقعیتا یکی رو نیاز دارم که بغل دستم بشینه و هی بهم یادآوری کنه حرف نزنم.

«و من أكبر أخطائي أنني كنت أمرّ على لحظات الفرح مروراً عابراً، وأعيش الحزن بكل مشاعري...» +و از خطاهای بزرگم آن بود که لحظات دلخوشی را سرسری می‌گذراندم، اما غم و اندوه را با همه‌ی وجود زندگی می‌کردم...

اصلا میشه گریه نکرد؟ میشه ناراحت نشد؟ میشه عصبی نشد؟

می‌دونی سختی‌ش کجاست؟ من و تو فقط می‌تونیم این اخبار رو ببینیم و هیچ‌کاری از دست‌مون برنمیاد.

…

من همین متنارو می‌خونم حالم اینه، فیلم و عکس رو که نمی‌تونم ببینم. بچه ها اونا دارن زندگی می‌کنن این شرایط رو.

هیچوقت اهل سیاست و سیاسی بازی نبودم ، چون رویِ روشنی برام نداشته و نداره . قربانی هاش خیلی زیاده .. اما وقتی صحبت از «بچه ها» میشه اینکه دارن قربانی جنگ و سیاست میشن بچه هایی که تنها دغدغه شون دنیایِ سادهء بازی هاشون و گرفتن بستنی هست از همه جا بی خبر یه تیرِ غیب میخوره وسطِ دنیاشون با هر فرقه و مذهبی حساب کنی این منفعت طلبی ، سیاست، یا هرچیزی که اسمش رو میذارن «انسانیت» و «شرف» توش جایگاهی نداره. و همینه که باعث میشه دردم‌ بیاد… - https://t.me/l3udan/5410