« خیلی خوشحالم که هنوز یه سری جاهای خاص توی دنیا برای خودم دارم.» - دختری که از کنارم رد می‌شد گفت.

من اهل توجه به جزئیاتم. امروز فهمیدم که تو موی بلند دوست داشتی. مثل همه مردان عاشق ایرانی. اینجا از بلندی موی‌های دخترک شهید ذوق می‌کنی و می‌گویی «این موها رو هم اگر کوتاه نکنند…». موهای خرمایی زهرا سادات خردسال خودت هم بلند بود. تو دختر دوست بودی. دخترها را یک‌جور دیگری تحویل می‌گرفتی. من به چشم دیده بودم که میان سیل درخواست‌های جمعیت دیدارهای جوانان، چفیه را اگر به پسرها می‌دادی، انگشتر را برای دخترها نگه می‌داشتی. تو دختر دوست بودی و دخترکان شهیدان دوست داشتند که هیچ‌وقت به تکلیف نرسند تا از آغوش و بوسه‌های گرم پدرانه‌ات بی‌نصیب نشوند. تو برای دخترهایت جشن تکلیف گرفتی، گفتی حسینیه را در دیدار بانوان صورتی کنند. چرا حاکم و رهبر هشتاد و چند ساله یک کشور باید همیشه چند انگشتر دخترانه همراه خودش داشته باشد؟ تو ذوق داشتی که به دخترها هدیه‌های دخترانه بدهی. پدرها دختر دوست‌اند. تو دختر‌فهم هم بودی. حالا خدا به دخترهایت بیشتر از پسران صبر بدهد! «مهدی مولایی» @m_molaie110

سلام امام رضا

همینجور که زیر لب زمزمه می‌کردم «من از عهد آدم تو را دوست دارم از آغاز عالم تو را دوست دارم» و توی حرم راه می‌رفتم؛

هر گوشه یه قصه می‌دیدم

هر آدمی توی فصل متفاوتی از قصه‌ش بود

بعضی قصه‌ها نیاز داشت به گریه‌های طولانی؛

اندازه‌ یه عمر.

شاهد نزول تگرگ الهی هستیم.

شما می‌دونستین توی رواق دارالولایه یه جایی هست به اسم «رواق کتاب»؟ امروز در جستجوی جاهایی که توی حرم تا حالا ندیدم پیداش کردم.

حسن آغاز و ختام همه‌ی زیارتا.