هی میگم برم توی تلگرام کانال بزنم بعد یادم میوفته توی ایتا صد سال یه بار علائم حیاتی دارم و میرم چاییم رو بنوشم.

انگار حالا مثلا تلگرام برم درهای محتوا به روم باز می‌شه

اینجا بازار بزرگ تهران _سبزه میدون_ هست، دهه اول هرروز از ساعت ۱۰ تا ۱۱:۳۰ یه تعزیه کوچیک و جمع و جور اجرا می‌کنن. جایی برای آهسته اشک ریختن و غم ارباب رو حس کردن، در شلوغی و هیاهوی بازار.

امروز، روزیه که آقای چمران به آرزوی خودش رسید. آقای چمران توی خاطراتش نوشته بود: «بر من چه می‌گذرد؟… نمی‌دانم. ولی آنچه می‌دانم آنکه شهادت ساده‌ترین راه نجات من است.» و من در حالی که توی «نمی‌دانم بر من چه می‌گذرد»ترین روزهای زندگیمم، به کسی که حسی شبیه به حس من رو تجربه کرده بود پناه آوردم و نوشتم و حرف زدم و سبک شدم.

و بله من به اینکه خدا باهام حرف می‌زنه _با نشونه‌هایی که سر راهم قرار می‌ده_ باور دارم.

با ما و بی ما آن دلاویز کهن زیباست در راه بودن، سرنوشت ماست روز همایون رسیدن را، پیوسته باید خواست