از که مینالی که آتش بر تنت افروخته ؟ چوب کبریت از خودت بود ، ای درخت سوخته!

موج‌ِموهاش‌قشنگ‌ترین‌جذرومدِ؛

گاهی‌یک‌نفر،تمامت‌رابا‌خود‌میبرد‌و توتاآخرعمردربه‌دردنبال‌خودت‌میگردی.

وقتی سکوتت لبریز از حرف میشه از گودی چشمت کلمه چکه میکنه.

‌و به خویشتن در آینه‌ها می‌نگرم، آیا من اویم....؟

قضاوت کردن انسان ها بزرگترین اشتباهی‌ست که میتوان مرتکب آن شد.

هیچ‌وقت نمی‌توانی انسان هارا بشناسی؛حتی اگر سال‌های زیادی از زندگی ات را با آن ها بگذرانی. آنها،هیچ‌گاه واقعیت خود را برملا نمی‌کنند. آنها،در لحظه تغییر می‌کنند . آنها،مجهولی هستند که هرگز قرار نیست معلوم شوند.

به این دنیا تعلق نداشت او زاده رویا بود .

واما فکر می‌کنید آدم از چه می‌میرد؟ از گرسنگی؟ از سیگار؟ از غصه؟! نه؛ آدم‌ از بی امیدی می‌میرد، از اینکه هر روز صبح چشم هایش را باز کند و نداند چرا..

اندوهت را بتکان جهان منتظرت نمی ماند، تا حالت خوب شود!