و مرور شدن تمام ان اتفاق ها حتی در خوابهایش..نه تنها کابوس شبهایش بودند بلکه در روشنایی روز هم دنبالش میکردند..توی این چندوقت تنها چیزی که یادآور زنده بودنش بود دردهایی بود که مخصوصا بعد نیمه شب به سراغش می‌آمدند. -یادگار او.

مرا بفهم. من شبیه یک دنیای معمولی نیستم. من دیووانگی‌ام را دارم، در بعد دیگری زندگی می‌کنم و برای چیزهایی که روح ندارند، وقت ندارم.

You're like the sun..

حضور مرگ همه موهامات را نیست و نابود می‌کند. ما بچه مرگ هستیم و مرگ است که ما را از فریب‌های زندگی نجات می‌دهد، و در ته زندگی اوست که ما را صدا میزند و بسوی خودش می‌خواند – در سن‌هائی که ما هنوز زبان مردم را نمی‌فهمیم اگر گاهی درمیان بازی مکث می‌کنیم، برای این است که صدای مرگ را بشنویم. بوف کور – صادق هدایت.

now I've got to let you go..

were we flew to together..

I’m in pain, wanna put ten shots in my brain. I’ve been trippin’ ’bout some things, can’t change.

من گل هایی توی رویام پرورش دادم که نمیتونن توی حقیقت شکوفا شن..