من چرا زیاد و به همه چیز فکر میکنم؟ چرا هرشب، تمام جزئیات و اتفاقات و واکنشهای معمولیِ به وقوع پیوسته را دهها بار و به دقت تحلیل میکنم و از دل هیچ، همه چیز بیرون میکشم و از سادهترین وقایعِ پایانیافته حتی، غمگین میشوم؟!
من چرا زیاد دقت میکنم و چرا فراموش نمیکنم و چرا نوع نگاه آدمها را یادم نمیرود؟ چرا یادم نمیرود برای جهان سیاستآمیز آدمها، بیش از اندازه ساده و بدون سیاستم؟
من چرا نمیتوانم خودم را به نفهمی بزنم و در آرامشی خودخواسته، زندگیام را بکنم و به هیچ چیز دیگری فکر نکنم؟!
من زیاد تلاش میکنم، من زیاد میدوم، من دستاوردهای زیادی داشتهام؛ ولی صادقانه میگویم که دلم لک زده برای یک اتفاقِ خوبِ بدونِ تلاش، برای یک داشتهی ارزشمند که بیهیچ رنج و زحمتی به آن رسیدهباشم، برای یک معجزه، یک حالِ خوبِ ناگهانی.
من خستهام از خوشحالیهای معوق و اقساطی و چیزهای خوشایند مشروطه! دلم میخواهد یکبار بدون شرط و منت برسم، بیآنکه کف پای خواستنم تاول زدهباشد و از صرافتِ داشتن و رسیدن و دوست داشتن، افتادهباشم...
