من زیاد تلاش میکنم، من زیاد میدوم، من دستاوردهای زیادی داشتهام؛ ولی صادقانه میگویم که دلم لک زده برای یک اتفاقِ خوبِ بدونِ تلاش، برای یک داشتهی ارزشمند که بیهیچ رنج و زحمتی به آن رسیدهباشم، برای یک معجزه، یک حالِ خوبِ ناگهانی.
من خستهام از خوشحالیهای معوق و اقساطی و چیزهای خوشایند مشروطه! دلم میخواهد یکبار بدون شرط و منت برسم، بیآنکه کف پای خواستنم تاول زدهباشد و از صرافتِ داشتن و رسیدن و دوست داشتن، افتادهباشم...
شب؛ ماهیت آدمها را عوض میکند. تمام این آدمهای قدرتمند و تلاشگری که در طول روز میبینید، شبها همهشان کودکان ترسیده و غمگینیاند که دلش آغوشی میخواهد برای آرام گرفتن...
شب، چیز عجیبیست؛ تو داراترین و موفقترین هم که باشی، شبها تنهاترینی و بیپناهترین! حتی اگر تمام جهان برای آرام کردنت آغوش باز کردهباشند..
شبها بیاختیار به همه چیز فکر میکنی و مدام از خودت سوال میپرسی و میپرسی و میپرسی و به هیچ نتیجهای نمیرسی که در این سیاره واقعا چه میخواهی و آمدهای چهکار کنی و اینهمه میدوی و میجنگی و تلاش میکنی، آخرش که چی؟!
