شب؛ ماهیت آدمها را عوض میکند. تمام این آدمهای قدرتمند و تلاشگری که در طول روز میبینید، شبها همهشان کودکان ترسیده و غمگینیاند که دلش آغوشی میخواهد برای آرام گرفتن...
شب، چیز عجیبیست؛ تو داراترین و موفقترین هم که باشی، شبها تنهاترینی و بیپناهترین! حتی اگر تمام جهان برای آرام کردنت آغوش باز کردهباشند..
شبها بیاختیار به همه چیز فکر میکنی و مدام از خودت سوال میپرسی و میپرسی و میپرسی و به هیچ نتیجهای نمیرسی که در این سیاره واقعا چه میخواهی و آمدهای چهکار کنی و اینهمه میدوی و میجنگی و تلاش میکنی، آخرش که چی؟!
گاهی آدم میماند بین بودن یا نبودن
به رفتن که فکر میکنی، اتفاقی میافتد که منصرف میشوی؛
میخواهی بمانی، رفتاری میبینی که انگار باید بروی..
و این بلاتکلیفی خودش جهنم است.
-سیمین دانشور
