‏می گفت: "آدما اونقدر که تو فکر می کنی‌ شکننده نیستن و‌ظرفیتشون به مو بند نیست، نیازی نیست همیشه چتر نجات و منجی باشی. تمرکزتو بذار رو خودت و حال خودت، هیچ کس بدون تو نمرده و‌ هیچ کس بدون تو‌ نمی میره، بذار هرکس درد، تجربه بد، شکست، اون ناکامی مخصوص زندگی خودشو، خودش تجربه کنه و بزرگ شه." باید اینارو یادم بمونه.

بسی زیبا

که آمده است به دیدار من غمی دیگر ! -سامانی

‌درون خود را مانند زخمی باز کرد. تمام وجود خود را دید: افکار، افکارِ درباره افکار، افکارِ درباره افکارِ ناشی از افکار. -‌ژان پل سارتر

من‌ازدیوانه‌ها‌دیدم‌هزاران‌عاقلِ‌مرده

برای تو چه بگویم؟ بگویم زخمم آنقدر عمیق شده که می‌توان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمی‌کند؟ - غلامرضا بروسان

‌‌‌‌+ روانشناس داخل تلویزیون میگفت: اگر می‌خواهید آرامش داشته باشید باید آدم‌های منفی زندگیتان را کمتر ببینید. " همه ی آینه ها را از خانه جمع کرد* "

هر انسانی سزاوار این است که حداقل یک دوست داشته باشد که بتواند سر ترس‌ها و رازهایش، سر احساس گناه و شادی‌اش به او اعتماد کند. هرکسی سزاوار یک نفر است که بتواند به چشم‌هایش نگاه کند و بگوید: «تو کافی هستی. تو با تمام زخم‌هایت، بی‌نقصی.» -بریتنی سی‌چری

خاطرات ثبت می‌شوند. آیا تا به حال تأملی درباره‌ی عاملِ ثبت خاطرات کرده‌ای؟ خاطرات آنچه که با دوربین‌ها زنده و یادآور نگه داشته می‌شوند خلاصه نمی‌شود. پس چیست آن چشم‌هایی را که صحنه‌ها و لحظه‌هایی را می‌بیند و حسش می‌کند که با دوربین نمی‌توان ثبت کرد. خاطرات در قلب زنده است. خاطرات... در چشم‌ها زنده است.

:>>>

مغزم، مغزم درد می‌کند از حرف زدن. چقدر حرف زده‌ام. چقدر در ذهنم حرف زده‌ام. خروار خروار حرف با لحن و حالت‌های متفاوت، مغایر، متضاد و... گفته‌ام و شنیده‌ام، خاموش شده و باز برافروخته‌ام، پرخاش کرده و باز خوددار شده‌ام، خشم گرفته‌ام و لحظاتی بعد احساس کرده‌ام چشمانم داغ شده‌اند و دارند گر می‌گیرند، مثل وقتی که انسان بخواهد اشک بریزد و نتواند .

محوِ دیدارِ تو را چشمِ تماشا در دل است :) -شهرستانی