:>>>

مغزم، مغزم درد می‌کند از حرف زدن. چقدر حرف زده‌ام. چقدر در ذهنم حرف زده‌ام. خروار خروار حرف با لحن و حالت‌های متفاوت، مغایر، متضاد و... گفته‌ام و شنیده‌ام، خاموش شده و باز برافروخته‌ام، پرخاش کرده و باز خوددار شده‌ام، خشم گرفته‌ام و لحظاتی بعد احساس کرده‌ام چشمانم داغ شده‌اند و دارند گر می‌گیرند، مثل وقتی که انسان بخواهد اشک بریزد و نتواند .

محوِ دیدارِ تو را چشمِ تماشا در دل است :) -شهرستانی

چه بسیار در ذهنم .

حس میکنم با برگه ی شانس من دلمه درست کردن.. این وضعیت واقعا طبیعی نیست

به من میگه بجنگ! کجای من به سربازها میخوره؟ آدم که جنگجو نیست ، برای همه چیز بجنگه! آدم ، آدمه.. بغل نشه پوست تنش از غم تجزیه میشه.

مرا از دور تماشا کن‌ ،من از نزدیک غمگینم .

تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی...

‌ما اخر از خشتِ کجِ اولِ خود میمیریم .

throw me out ..

بر اساس فرضیه‌ی هیواورت، هزاران دنیای موازی مشابه دنیای ما وجود دارد. امیدوارم در یکی از این هزاران دنیا،همدیگر را انتخاب کرده باشیم.

لکنت فقط از کار ماندن زبان نیست؛ چشم ها هم گاهی روی یک چهره گیر می‌کنند.