حس میکنم با برگه ی شانس من دلمه درست کردن.. این وضعیت واقعا طبیعی نیست

به من میگه بجنگ! کجای من به سربازها میخوره؟ آدم که جنگجو نیست ، برای همه چیز بجنگه! آدم ، آدمه.. بغل نشه پوست تنش از غم تجزیه میشه.

مرا از دور تماشا کن‌ ،من از نزدیک غمگینم .

تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی...

‌ما اخر از خشتِ کجِ اولِ خود میمیریم .

throw me out ..

بر اساس فرضیه‌ی هیواورت، هزاران دنیای موازی مشابه دنیای ما وجود دارد. امیدوارم در یکی از این هزاران دنیا،همدیگر را انتخاب کرده باشیم.

لکنت فقط از کار ماندن زبان نیست؛ چشم ها هم گاهی روی یک چهره گیر می‌کنند.

:

آدم‌ها خسته تر و پریشان از آنند که فکر کنند! و این است که به خرافات پناه می‌برند ...!

من چرا زیاد و به همه چیز فکر می‌کنم؟ چرا هرشب، تمام جزئیات و اتفاقات و واکنش‌های معمولیِ به وقوع پیوسته را ده‌ها بار و به دقت تحلیل می‌کنم و از دل هیچ‌، همه چیز بیرون می‌کشم و از ساده‌ترین وقایعِ پایان‌یافته حتی، غمگین می‌شوم؟! من چرا زیاد دقت می‌کنم و چرا فراموش نمی‌کنم و چرا نوع نگاه آدم‌ها را یادم نمی‌رود؟ چرا یادم نمی‌رود برای جهان سیاست‌آمیز آدم‌ها، بیش از اندازه ساده و بدون سیاستم؟ من چرا نمی‌توانم خودم را به نفهمی بزنم و در آرامشی خودخواسته، زندگی‌ام را بکنم و به هیچ چیز دیگری فکر نکنم؟!