در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد ؛چون عموماً عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسند مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آن را با لبخند شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند. -بوف کور؛صادق هدایت

مردم هرگز به انگیزه هایتان،به صداقت‌تان و به شدتِ رنج های‌تان یقین نمی‌آورند،مگر به برکت مرگ‌تان. _سقوط؛ آلبر کامو

پاسخ ز دیده‌ام ریخت ..

‌ هیچ کس متوجه دیسک کمر پرانتز نشد/:

.)

باید همان‌قدر که برای شباهت های هم احترام قائلیم،به تفاوت های یکدیگر احترام بگذاریم.

‏جایی که کلمات کم می‌اورند موسیقی به سخن می‌اید .

من خود بلای خویشم؛ از خود کجا گریزم؟

بیراهه هم برای خـودش راهیست! وقتى قرار باشـد مـرا به تو برسـاند.

یا به‌ قول فروغ فرخزاد: برای همه خوب باش، آن که فهمید، همیشه در کنارت خواهد بود ، و آن که نفهمید، روزی دلش برای تمام خوبی‌هایت تنگ می‌شود .

در تماشای تو قانع نشوم من به دو چشم؛