آن‌جا که دلت آرام گرفت مقصد توست..

من کلی تحملم با یه ذره آدم..

بهای وصل تو گر جان بُوَد خریدارم...

اگر سخن میان من و تو پایان یافت و راه‌های وصال قطع شدند و جدا و غریبه گشتیم از نو با من آشنا شو... _نزار قبانی

هر چقدر اصیل‌تر، عمیق‌تر، ارزشمندتر و قابل اعتمادتر باشی به‌خاطر تروماهای زیادی که تجربه کردی به کسی زخم نمی‌زنی چون از میزان درد و ذات رنج خبر داری . تو زمانی یک انسان هستی که اجازه ندی تکه های وجودت عقده و باعث شکستن دیگران بشه. –مرجون

من ماندم‌ و من، من از من رنجیده و هیچ‌کس نیست پادرمیانی کند.

تو چه میدانی آدمی که به یک نقطه خیره مانده و به موسیقی دلخواه اش گوش می‌دهد ،در آن نقطه کوچک که به آن خیره شده چه چیزهایی می‌بیند، چه چیزهایی می‌شنود، چه چیزهایی احساس میکند ..

خنده‌هایت دل می‌برند؛ غارت‌ گری احیاناً؟!:)

یک نفر هست که آرام کند جانم را او طبیبی‌ست که ماهر شده درمانم را.. ♡

کاش میشد فکرم را برای تو بفرستم، که یک روز تمام پر از تو بوده است... _آلبر کامو

او ز ما فارغ و ما طالب او در همه حال!

‏اونجایی که نزار قبانی می‌گه : “چه فایده ای دارد نگرانِ من باشی ولی، از من دفاع نکنی؟ خیلی دوستم داشته باشی، اما من را نفهمی؟ جایِ خالیم را حس کنی، اما سراغم را نگیری؟ چه فایده ای دارد در بینِ وسایلت باشم اما مهم ترینشان نباشم؟” و مود تا اطلاع ثانوی.