آدمی گاهی نه از مرگ ، که از تکرار می‌ترسد.

در من کودکی فلج است که خواب دیده میدود.

در ریاضی ، دو خط موازی هرگز به هم نمی‌رسند؛ در هنر ولی دو خط موازی در افق به هم می‌رسند. من هنرمند بودم و او ریاضی دان .

بهر کدام امید ، آوازه زندگانی می‌خوانی؟

متوجه هستید ناستنکا؟ که چقدر نادر است کسی را پیدا کنی که دنیا را مثل تو ببیند ، حتی برای یک شب. _شب های روشن ، فئودور داستایوفسکی

و اگر بهانه هایم قایق بودند ، او دریا بود داستان بودم ، راوی بود . و گاهی باران بودم ،رنگین کمان بود. گناهکار بودم ، زندان بان بود و مجرم بودم ، وکیل بود .. و من غم شدم ، بغل شد . زخم شدم ، مرهم شد . بذر شدم ، باغبان شد ... اگر هم نقش بودم، قلمو داشت ؛ یا گلدان شدم ، خاک داشت . کاغذ بودم ، روان نویس داشت .. درد شدم، صبور بود . ترس شدم ، جسور بود . نت شدم ، نوازنده بود . فکر شدم ، رویاپرزداز بود . او بود . هر چه بودم و هرچه کردم . بود ؛ بی توقع و آرام، فقط بود. سین.الف 12 فروردین 1405

i crumble completely when you cry.

در این دنیای بزرگ، جایی هم آخر برای تو هست. راهی هم آخر، برای تو هست. در زندگانی را که گل نگرفته اند! _ جای خالی سلوچ ، محمود دولت آبادی

نگاه ها راوی کلماتی هستند که زبان ها هرگز به گفتار آن ها قادر نیستند.