به گمانم، ترسی که فوسه از آن حرف میزند همان هراس از بهتر فهمیدن خودمان است. هرگاه سعی میکنم از آن بگریزم، بوی بزدلی به مشامم میرسد.
_پیادهروی و سکوت در زمانه هیاهو ، ارلینگ کاگه
شکوفههای پرتقال را از تنت میچیدم. با دستهایی مضطرب که خیال گریختن از میانشان را در ذهن میپروراندی.
چرا دستهایم فراموشت نمیکنند؟ چرا مدام در خیال هندسهی اندامت را ترسیم میکنند؟
