اسم فیلم : Spotlight 2015

چشماتو ببند... کنارتم هنوز....

تو طنین هر ترانه تو کنارمی همیشه اما جای خالی تو با ترانه پر نمیشه...

گور بابای زندگی بعدی ! من دلم میخواست تو همین زندگی کنارت باشم.

اصلا کی فکرشو میکرد اون عامل زخم من شه ؟

از جمله ی « حتما قسمت این بوده » متنفرم. چرا خودمو گول بزنم که سرنوشت این بوده درحالی که خودش با انتخاب خودش اون اشتباه رو انجام داد ؟بهونه ها که تموم میشه همه چی میوفته گردن قسمت و روزگار. یه چیزایی هم ذاتا دست خود آدمه تا کی باید انقد خودمونو گول بزنیم؟

Just accept your goddamn mistake and don't fu** around with me