+خسته‌ای؟ -خسته‌ام +چقدر؟ میخندم...نگاهم را به جایی نامعلوم می‌دوزم و میگویم: به وسعت زمین، به وسعت حرف آدما‌ها...به وسعت زخم‌های دیده نشدنی! +خب...پس چرا هنوز ادامه می‌دهی؟ -چون مجبور به ادامه دادنم:) +چرا؟ چرا مجبوری؟ بدنم را یه دستانم تکیه میدهم و آهی می‌کشم: چون اگر من ادامه ندهم...من زخم نخورم...من خسته نشوم پس چه کسی این بار سنگین را حمل کند؟ چه کسی مرا تا پایان مسیر می‌کشاند؟ -چه مسیری؟ + وصال...عشق - چه لزومی داره به آن برسی؟ + چه لزومی داشت آفریده شوم؟ سرش را تکان می‌دهد: نمیفهمم... + مبنای آفریده شدنم برای رسیدن به این عشق بود...اگر برای رسیدن به آن تلاشی نکنم خب دیگر خلق کردنم هیچ علتی ندارد! تبدیل به آدمی پوچ می‌شوم...بی هدف...بی نتیجه! +خب آخر این وصال به اندازه زخم‌ خوردنت...ارزشش را دارد؟ بغض راه گلویم را می‌بندد و چشمانم می‌سوزد و با صدایی شکسته و زخم‌های دیده نشدنی زمزمه می‌کنم: خیلی بیشتر ارزشش را دارد...حتی اگر نرسم...حتی اگر نرسم:))) #مواجّـ‌الروح

من نمیتونم مثل بنده‌های خوبت صدات بزنم... ولی میشه تو مثل خدای اون آدما صدام بزنی؟:))))

کاش آدما یه دکمه داشتنو... احساساتشونو یه مدتی غیر فعال میکردن شاید کمتر غصه میخوردن:)))

صبر سخت‌ترین سه حرفی دنیاعه:)))

بماند به یادگار: دو ساعت مونده به امتحان و در حال مرگ از خستگی:))

🤣🤣🤣🤣

خب تبریک میگم واقعا دارم میمیرم🤣

قول میدم بیام نجف درست بشم:)))) میشه این بارم برام پدری کنی؟:)

+آخرش؟ آخرش همه‌مان می‌میریم! فقط چگونه مردنمان است که ما را از یکدیگر متفاوت می‌کند...

برایمان دعا کن قدمی غیر از ظهورت برنداریم:)))

براتون یکم از پروژه ایندفعه‌ام بذارم؟؟؟