برین بخونین هر چی قبلش از اماما شنیدیم شوخی بیش نبوده!

عشقِ به دیگری ضرورت نیست، حادثه است. عشقِ به وطن ضرورت است، نه حادثه. عشقِ به خدا ترکیبی‌ست از ضرورت و حادثه. یک عاشقانه آرام؛ نادر ابراهیمی

آقای ابراهیمی... از وقتی کتاب‌های شما رو خواندم دیگه هیچ چیز به این اندازه شگفت آور نیست هیچ چیز:)))

هیچوقت فکر نمی‌کردم روزی برسه که لحظه لحظه زندگی، انقدر دردناک باشه:)

یا مرگ یا خامنه‌ای...با خون نوشتیم:)))

اقا... قرار بود فردای اون روز با ما دیدار داشته باشی... قرار بود بازم به حرفامون بخندی...فکر کنی و حرفای این جوونارو باارزش بشماری قرار بود از گرفتن افطاری تو بیت ذوق وجودمونو بگیره و... کله سحر سوار مترو شیم تا بتونیم اون جلوها جا بگیریم که بهتر ببینیمتون... قرار بود با دیدنت دوباره اشک تو چشمامون جمع شه و بلند شعار حیدر حیدر بدیم... اقا...

نشد... اون روز شد بدترین کابوس هر شبمون...

ولی اقا... دیدار بعدیمون بعد شهادت:) یادتون باشه شما به ما یه دیدار دانشجویی بدهکاری:))))

دلمون واسه لبخندت تنگ شده...

دیدار دانشجویی پارسال:)

:))))

«آتش‌بس در میدان، نبرد در استخوان» تصور عمومی بر این است که جنگ‌ها با شلیک آخرین گلوله یا امضای یک متن روی کاغذ تمام می‌شوند؛ اما واقعیتِ نسبتِ ما و آمریکا، فراتر از تقویمِ نبردهاست. امروز باید با صراحت گفت: جنگ سخت ایران و آمریکا چند صباحی «متوقف» شده، اما «تمام» نشده است. توقفِ جنگ یعنی سکوتِ موقتِ توپخانه‌ها و بازگشتِ جنگنده‌ها به آشیانه. اما تمام نشدنِ جنگ یعنی لایه‌های عمیق‌تر این درگیری، قدرتمندتر از همیشه در جریان است. ما در وضعیتی هستیم که رقیب، خنجرِ مستقیم را جهت بازسازی خود،چند صباحی به جیب برگردانده تا با «پنجه‌ بکسِ پنهان» به جانِ اراده‌های ما بیفتد. نقشه‌ جدید: صید ماهی از آبِ گل‌آلود امروز دشمن وارد فازِ خطرناک‌تری شده است. طراحیِ اتاقِ فکرهای پنتاگون و سیا بر یک نقطه‌ حساس متمرکز شده: آن‌ها تصور می‌کنند با حذفِ فیزیکیِ مهره‌های مدیریتیِ موثر کشور و در صدرِ همه‌ آن‌ها، با داغِ سنگینی که از نبودِ امامِ شهیدمان بر دلِ جامعه نشسته، صندلیِ اقتدارِ ایران خالی است. نقشه‌ آن‌ها امروز نه تنها متوقف بر ادامۀ ترورها و ضربات گاه و بیگاه نیست، بلکه «انفجار از درون» است. دشمن با تمامِ توانِ رسانه‌ای و عواملِ نفوذی‌اش، به دنبالِ شکاف در صفِ واحدِ ملت است.آن‌ها می‌خواهند پس از مدتی با برانگیختنِ تفرقه و دامن زدن به جنگ‌های خانگی و داخلی، ایران را در «سایه‌ نبودنِ رهبریِ محبوبش» به بحران‌های بی‌بازگشت بکشانند. آن‌ها روی «ناامیدی» و «چنددستگی» ما شرط بسته‌اند تا آنچه را با موشک و ناو نتوانستند به دست آورند، با «آشوبِ داخلی» تصاحب کنند. چرا می‌گوییم جنگ تمام نشده؟ چون «جنگ» برای آمریکا یک هدف نیست، یک «ابزار» است. وقتی احساس کنند عبور از مرزها برایشان پرهزینه است، جنگ را از «جغرافیا» به «سفره»، از «مرز» به «مغز» و از «خاک» به «ایمان» با شدت بیشتری منتقل می‌کنند. نبردِ امروز، نبرد بر سرِ «تعریفِ ما از خویشتن» است. آن‌ها می‌خواهند ما بپذیریم که پس از آن حادثه‌ی سهمگین، در قبالِ فتنه های داخلی دیگر بزرگ‌تری نداریم و باید در مقابلِ هم بایستیم. اگر جبهه مقابل تصور می‌کرد با آن تجاوزِ وحشیانه‌ اسفند ۱۴۰۴، پرونده استقلالِ این خاک بسته می‌شود، امروز با دیدنِ هوشیاریِ مردم در برابرِ فتنه‌ی تفرقه، باید بفهمد که راهِ سدّ کردنِ بحران را آموخته‌ایم. ما در دورانِ «جنگِ اراده‌ها» هستیم. پاسخِ ما به سودای جنگِ داخلیِ دشمن، «وحدتِ جرات‌مندانه» پیرامونِ ولایت و آرمان‌هایی است که برایشان خون داده‌ایم. جنگ زمانی تمام می‌شود که طاغوت بفهمد «اراده‌ ایرانی با استعانت برخداوند متعال»، نه با حذفِ اشخاص متوقف می‌شود و نه با وسوسه‌ی تفرقه در هم می‌شکند. تا آن روز، هر روزِ ما یک «روزِ نبرد» است؛ حتی اگر صدایی از هیچ تفنگی بلند نشود،که می‌شود!. ✍#سردبیرلانچر8 |@launcher8|