آری؛ ما یکدیگر را ملاقات کردیم. اما تو در زیر خاک و من درکنار قبرت بودم.

من از چیزهایی که تو را به یادم بیاورد بیزارم، زیرا زخم‌هایی را می‌شکافد که می‌دانم با هیچ مرهمی التیام نمی‌یابند. و چه بسیارند چیزهایی که تورا به یادم می‌آورند: ماشین‌ها، خیابان‌ها، دوستانی که در چشمان‌شان ردی از خودت به جا گذاشته‌ای، شعرها، کتاب‌ها، نامه‌ها، همه و همه.

هیچ‌چیز وحشتناک‌تر از این نیست که انسان جایی زندگی کند که به آن تعلق ندارد.

اصلا مگر دنیا بی‌تو "کافی" می‌شود برایم؟

اگر اون‌ور فیلتر شه اینجا ادامه می‌دیم. تو زاپاس جوین باشید همگی.