1404/2/12

روزگار، عجبا که چه بی‌مهر و بی‌وفایی؛ یارانم در بزمِ شادی و خنده، فارغ از یادِ من، خوش می‌گذرانند و من، در گوشه‌سارِ عزلتِ خویش، با دلی آکنده از حسرت و چشمانی دوخته بر خاموشیِ شب، تنهاییِ خویش را به تماشا نشسته‌ام. نه همدمی که مرهمِ این ملالِ جان‌فرسا باشد، نه آوایی که سکوتِ سردِ این خلوت را بشکند؛ گویی مرا از دفترِ خاطره‌ها زدوده‌اند و نامم را به بادِ فراموشی سپرده‌اند. من مانده‌ام و انبوهِ اندوهی که چون پیچکی بر دیوارِ جانم خزیده است؛ هر لحظه، یادِ خنده‌های دوردستِ آنان، چون خنجری زهرآگین، بر دلِ خسته‌ام فرود می‌آید و این شبِ بی‌پناهِ تنهایی را بلندتر و سهمگین‌تر می‌کند. چه تلخ است آن‌گاه که آدمی در میانِ هیاهوی بودنِ دیگران، خود را غریب‌ترین ساکنِ سرزمینِ فراموشی بیابد.

عاشق تو و نوشته‌هاتم

قشنگ یاد آنه‌شرلی میفتم

باشه ولی یه نفر از اینارم نمیشناسی😭🙏

حس نوشتن داشتم و فقط نوشتم و از همه مهمتر، تو رو که میشناسم that's enough to upset me

بله بله.

- هربار که میرفتی، یه چیزی توی من خاموش می‌شد ‌. - بیشتر از چیزی که میگی تحمل کردی , ٪۹۰ . 𝖋𝗿𝗈𝗆 , 𝖋𝗈𝗿 𝗒𝗈𝑢 : eitaa.com/what_we_can

واااااایییی عشقییی😭💘💘💘💘

پروفم شد🙏