به لطف چارلی الان دارم Asleep گوش میدم .

فصل چهار با چه وایب فوق‌العاده ای شروع شد .

برا خستگی کردن یه مقدار خستم .

پیدا شدن یه کاپشن سیاه تو کمد مدرسه‌ت ؛

تو دروازه بود که نشون دادی جنگیدن واقعی یعنی چی ؛ تویی که دوازده ساله بودی که جنگیدن و یاد گرفتی . تولدت مبارک . - بنی ( استایلز ) ~~~ (((((: ممنونم پسری با قلب وحشی و غمگین‌تری چشما تو دنیا، ممنونم پسری که تنهاترین در زمین و خطرناکترین روی یخی:) ممنونمیچنسچسجس

از تاریخ پنج پنج پنجه که بنی ویدار داره . به جنگیدنت ادامه بده پسر ...

زندگی مهارتی باور نکردنی تو خفه کردن همه چیز در من داشت و من هم مهارتی بیشتر از اون برای انجام دادن بدترین ها علیه خودم . چرا و چطور و چجورش معلوم نیست . من فقط انجام دادم . من که نمی دونستم به این وضع میوفتم ، مگه نه ؟ می دونستم ؟ خب اره... می دونستم .

بم نگید الان گردنبند پرسی پر از مهره های جدید با نماد های جدیده .

پرسی هنوز همون پسر دوازده ساله با قلم کوچیک اما خطرناکش ریپتاید و اسب سیاهش بلک جکه ، با همون خط موی سفید بین باقی موهای تیرش . پسرک چشم آبی ....

پنج صفحه ما در برابر شما میخونم ، یه ربع خیره به کلمات میشم ، مجدد پنج صفحه رو میخونم و بعد کتاب و می‌بندم و یکی دو ساعت کامل با فکر کردن به همون پنج صفحه میگذره . عمو فرد بسه ....

نه فراک ! نه ! پیتر ماجرای بنیامین و نشنیده ! خب که چی ؟ چه ارتباطی به تو و پیتر و هر بیورن استادی دیگه داره که بنی همچین آدمیه ؟ هرکیه برا خودشه ! مرتبط با خودشه !