حس اضافه بودن و بی تعلقی هم بد حسیه ؛ برا مثال حس میکنم تو ایتا اضافه تر از من ، باز خودمم...

یه بی حوصلگی خاصی در من موج می‌زنه... نسبت به نوشتن ، خوندن ، دیدن ، حرف زدن ، گوش کردن ، رفتن ، اومدن ، فعلا فقط خواب ....

این چند روز یجوری ذهنم درحال فرو پاشی بوده که حد و حساب نداره.

نمی‌دونم چی نیاز دارم ، یا چی خوبه که نیاز داشته باشم ، اما تنها کاری که میخوام فردا بکنم اینه که کافئین برسونم به این بدن معتاد و کتاب برسونم به این ذهن معتاد .

یه وضع بدیم دلم میخواد باز پخش شم رو کاناپه و مثل چند هفته پیش ران بوی ران گوش بدم . یا هر چیز دیگه ای ... شایدم خفتهٔ اسمیتز . هرچیزی که باعث شه باز بی نهایت باشم .

آخ چارلی ...

نمی دونم ، شاید تعجب کنید که اینقدر رابطم با کاناپه خوبه . اما خوبه دیگه ... چون من مثل بنی جنگلی ندارم برا پنهون شدن و درختی ندارم برا بالا رفتن و نشستن در جهت وزش باد سرد ...

‌

اگر شب زنده دارید حرف بزنید ...