بدترین حال ممکن وسط بودنه؛ ‌یه جایی که نه خوبی و نه بد، یه چیزی هستی بین این دو که نمیتونی تعریفش کنی، نمیتونی توضیحش بدی، نمیتونی بفهمونی که چی داره به سرت میاد.نه سقوط میکنی و نهم‌ صعود؛ ‌مثل مورچه‌ای که افتاده توی ظرف عسل.

فکر میکنی که نیاز داری مخفی و گم بشی؛ در حالی که فقط به یک‌ نفر نیاز داری که پیدات کنه.

هنوز وقتش نیس، خواهشا برو

اون قسمت از وجودم که سعی میکرد بهم روحیه بده هم خسته شده.

یاد بگیر با خودت مهربان باشی. دنیا پر از صداهای بلند و شلوغ است، اما مهم‌ترین صدایی که باید بشنوی، صدای قلب خودت است. هیچ‌وقت اجازه نده دیگران برایت تعیین کنند که کی هستی یا چه‌قدر می‌ارزی. آرامش را در چیزهای ساده پیدا کن؛ لبخند یک کودک، بوی باران، گرمای دست یک دوست. با آدم‌ها طوری رفتار کن که وقتی از کنارشان می‌روی، حال دلشان بهتر شده باشد، نه بدتر. و یادت باشد که هیچ شکستی، آخر خط نیست. گاهی زمین خوردن، همان چیزی است که باید اتفاق بیفتد تا دوباره قوی‌تر و زیباتر بلند شوی. در همه حال، امیدوار بمان، چون حتی تاریک‌ترین شب‌ها هم جایی در دلشان سحر دارند.

از سین زدنُ جواب ندادن بدم میاد !

از احترامی که ما ایرانی ها واسه فرش قائلیم خیلی خوشم میاد. «اون قسمت فرش تا شده درستش کن» «با کفش نیا رو فرش» «چایی نریزه رو فرش» «فرش فرش»

کاش گربه بودم و واکنشم به همه چی"meow" بود.