شب سختی بود... تا خودِ صبح، صدای جیغِ بازمانده‌ها و خانواده‌هاشون از بین این آوار قطع نمی‌شد. نور پروژکتورها افتاده بود روی خاک و سنگ و همه فقط دنبال یه نشونه بودن... یه صدا، یه نفس، یه خبری از زیر این حجم آوار. نزدیکای ساعت ۸ صبح رسیدم خونه. هنوز طعم خاک و سنگ‌ریزه زیر دندون‌هامه و هر بار که دهنمو روی هم می‌ذارم، قرچ‌قرچش یادم می‌اندازه دیشب چی گذشت. بعضی صحنه‌ها از جلوی چشم آدم پاک نمی‌شن. خدا دیشب واقعاً بهمون رحم کرد... ▫️@MarcoPourio

این خونه رو یه پیرمرد و پیرزن آذری‌زبان زندگی می‌کردن. هرچی نیروهای امدادی می‌گفتن پاشید برید بیرون، گوششون بدهکار نبود. آخرش پیرمرده فقط گفت: «آخه کجا برم تو این سن؟» همین یه جمله، از کل صحنه بیشتر دلم رو سوزوند... 💔 ▫️@MarcoPourio

دلم میخواد یه کاری انجام بدم ، ولی میدونم نمیشه.....

بین دوراهی موندم چه حس بدیه ، بین دوراهی گیر کردن..

غروب؛

افتادم رو دور غر غر کردن ، اصلا آدم غرغرویی نیستم ولی خوب امروز با فکر فردا....

‌هر کاری میکنید بکنید ولی گذشتتون رو رها کنید و توش گیر نکنید نه آدم هاش نه تجربه هاش نه خاطرهاش . چیزی که تموم شده ولی دیگه در حال نیست ، نیست.

کفِ خیابون/۲۱ فروردین