مثل یه راز که مثل باد، هرجا بره، من، هنوزم اونجا منتظرتم…
تو، همیشه توی ذهنم، به عنوان یه “نقطه شروع” که هیچوقت نمیمیره.
«هنوزم» فقط یه موزیک نبود؛
یه تیکه از دلی بود که هنوزم بعضی جاهاش درد میکنه
یک سال میشه از «هنوزم»…
از آهنگی که بعضی زخما رو آروم نکرد،
فقط یادمون داد باهاشون نفس بکشیم.
یک سال گذشت،
ولی بعضی حسها هنوزم
با اولین ثانیههای این موزیک برمیگردن سرِ جاشون 🤍