‌

@witch_writer"

اگه یک روز کاملا تعطیل داشته باشی چیکار می کنی؟ ✨ @witch_writer"

ناشناس: پاترهدی یا مالفوی هد؟گروهت چیه.؟!... ••••••'••'••••••••••••• قطعا مالفوی هد، به تازگی دامبلدور هد هم شدم😂. با افتخارررررر اسلیترین🐍💚💚💚 @witch_writer

_شاید باورتون نشه ولی با اینکه عاشق مجموعه هری پاترم از خود هری پاتر بیشتر متنفرم تا ولدمورت🌚 #تنفر @witch_writer

‌

H̆̈Ĭ̈ 🌚 - - - - - -💙🩵 @witch_writer"

_قطار... @witch_writer"

آتش:این خاطره در چهارده مارس 1980 نوشته شده است... •••••••••••••'•••••••••••••'••••••••••'•••••• پدرخوانده ام از کلبه بیرون زد. من هم به دنبالش.. _داری چیکار می کنی پدررررر!! او پاکوبان پاکوبان و با سرعت به طرف جنگل قدم بر می داشت. من هم که تنها فقط هشت سال داشتم پشت سرش پیش می آمدم. او با خشم و نفرت کاغذ های مچاله شده درون دست بزرگ و گوشتی اش می فشرد و من احساس درد می کردم. پدرخوانده یک آن ایستاد و غرولند کنان گفت: عقب وایسا بچه! نفس نفس زنان ایستادم. منتظر بودم.. احساس می کردم حداقل شاید کاغذ ها را به من بازگرداند. اما اینگونه نشد... او کاغذ های در خود مچاله شده را روی زمین انداخت و با نگاهش تهدیدم کرد که جلوتر نروم.. همان لحظه عرق سردی که روی پیشانی ام غلتید را حس کردم و بلافاصله مشت های آهنین قلبم به قفسه ی سینه... چه اتفاقی قرار بود بیفتد؟چه بلایی سر نوشته هایم می آمد؟ آیا باید برای همیشه فراموششان می کردم؟ آیا نوشتن کار اشتباهی بود؟ آیا خیال پردازی یک دختر هشت ساله خطرناک بود؟ آیا من بیماری داشتم؟ تمام این سوالات ذهن کوچکم را در بر گرفته بود که پدرخوانده چوبدستی اش را همانند شمشیر بیرون کشید... نفسم را در سینه حبس کردم... و زیرلب با خود تکرار کردم: خواهش میکنم، پسشون بده! بمب... ـ پدر خوانده با یک ضربه آتش بزرگی را برپا کرد. از ترس چند قدم به عقب رفتم. آتش درست جلوی پایم زبانه می کشید و من کاغذ هایم را می دیدم که چگونه در حرارت آتش می مُردند... آتش... آتش... آتش... از من یک هیولا ساخت. تا آنکه چند سال بعد در هاگوارتز ، خود آتشی به راه انداختم... @witch_writer" #دفترچه_خآطرات #بخش‌هفتم