بعضی وقت ها به این فکر میکنم که چند نفر از کنار هم رد شدن و هیچوقت نفهمیدن ممکن بود دوست های خوبی برای هم بشن. زندگی پر از «شاید» هایی یه که هیچوقت اتفاق نمی‌افتن ، ولی عجیب اینجاست که آدم باز هم دوست داره درباره شون فکر کنه .

استرنجر تینگز حس اینه که یه اکیپ داشته باشی که حتی وسط عجیب‌ترین اتفاقات، هیچ‌کس تنها نیست. دوستایی که بدون توضیح کنارت می‌ایستن، بهت اهمیت می‌دن، و انگار دنیا با همه‌ی عجیب‌بودنش فقط یه بازیه که با هم قراره ازش رد شید. حس شب‌گردی، رازهای مخفی، خنده‌های یهو وسط ترس، و این اطمینان که «هر چی هم بشه، ما باهمیم». یه هیجان دوست‌داشتنی که باعث می‌شه خطر، ترس و حتی ناشناخته‌ها هم باحال به نظر بیان.

تصور کن تو این همه شب تاریک، یکقدرت کوچیک روشن کردی ـ به اندازهی یه جرقه. هنوز نورِ کامل نیست، هنوز اندازهی کائنات نیست. ولی یه چیز رو عوض کرده: اون دیگه تاریکیِ اول نیست. میتونیم توش قدم بذاریم و زحمت بکشیم. هیچکس راجع به این نمینویسه که «امید» همون لحظهایه که توی تاریکی، یه چیز کوچیک رو پیدا میکنی که دوست داری حفظش کنی. و خیلی اوقات، همین بهانهی کوچیکدله کافیه تا دستت رو بگیره و بندازت توی بازی.