اگه کسی تو دوستی با من مشکلی داره، واقعاً ترجیح میدم خیلی صریح و مستقیم بهم بگه. من از اون آدمها نیستم که دوست داشته باشم با رفتارهای سرد، کنایه، سکوتهای طولانی یا حرفهای نصفهنیمه بفهمم چی شده. نه حوصله حدس زدن دارم، نه انرژی اینو که بشینم تحلیل کنم چرا یکی یهو رفتارش عوض شده. به نظرم وقتی دو نفر یه زمانی باهم دوست بودن، حداقلش اینه که اگه مشکلی پیش اومد، رو در رو و واضح گفته بشه.
اگه دلخوری، ناراحتی، سوءتفاهم یا حتی تصمیمی برای فاصله گرفتن هست، گفتنش خیلی بهتر از اینه که کش پیدا کنه و تبدیل بشه به یه فضای سنگین و مبهم. باور کنین گفتن حقیقت—حتی اگه تلخ باشه—خیلی محترمانهتر و قابلقبولتر از اینه که آدم رو توی بیخبری نگه دارین. من ترجیح میدم واقعیت رو بدونم تا اینکه مدتها بعد تازه بفهمم داستان چی بوده.
این حرف رو از روی عصبانیت یا دلخوری نمیگم؛ بیشتر از روی خستگی از این مدل رابطههاست که هیچچیزش معلوم نیست. من برای وقت، انرژی و آرامش ذهنم ارزش قائلم و دوست دارم روابطم هم شفاف و واقعی باشن. برای همین اگر کسی احساس میکنه ادامه دادن این دوستی براش درست نیست یا مسئلهای هست که اذیتش میکنه، خیلی راحت بگه. هیچ اجباری برای موندن نیست و هیچکس هم قرار نیست مجبور باشه نقشی بازی کنه که حالش باهاش خوب نیست.
پس لطفاً اگه حرفی هست، زودتر بگید؛ هم احترام بیشتری داره، هم باعث میشه همهچیز واضح و تمیز تموم بشه. اینطوری نه دلخوری الکی میمونه، نه سوءتفاهم، نه انتظار بیدلیل. هرکسی هم میتونه با خیال راحت مسیر خودش رو بره، بدون حس بد، بدون فشار، و بدون اینکه چیزی تو دلش مونده باشه.
ꨲشاپرك
اگه کسی تو دوستی با من مشکلی داره، واقعاً ترجیح میدم خیلی صریح و مستقیم بهم بگه. من از اون آدمها ن
حق حق حق حق واقعا حق
چه دلیلی داره بیجا ادمو اذیت کنید؟