اگه یک اهنگ قرار بود منو توصیف کنه:

حالا پی بردم که پُر ارزش‌ترین قسمت من همین تاریکی، همین سکوت بوده. این تاریکی در نهاد هر جنبده‌ای هست، فقط در انزوا.

زبانتان خوب می‌چرخد .. ظاهرتان زیباست ولی عمقی ندارید‌ .. ضربه مغزیست نتیجه‌ی شیرجه در حوضچه‌ی ذهن شما .

روزی که انسان ها قدر داشته هاشونو بدونن و دیر به خودشون نیان...وقتی که بریدی و رفتی روزی که پی ببرن مردم مقصر بدبختیای تو نیستن و همدردیشون لطفه روزی که یاد بگیرن تا وقتی به بلوغ ارتباط نرسیدن ارتباط نگیرن اون روز باید جشن بزرگی گرفت

من این آزادی را دوردست‌ها می‌جستم؛ به قدری نزدیک بود که نمی‌توانستم ببینمش، که نمی‌توانستم لمسش کنم، اصلا خود من بود. من آزادی هستم. همیشه آرزو داشت که یک روز از شادمانی بال دربیاورد و صاعقه از همه طرف بزندش. ولی نه صاعقه‌ای در میان بود و نه شادمانی‌ای: فقط او بود و این فلاکت، این خلا سرگیجه‌آور در مقابل، و این اضطراب که شفافیت خودش نمی‌گذاشت تا ابد خودش را ببیند.

از سخن گفتن با آنان که دوستشان داریم بازمانده‌ایم ؛ و این سکوت نیست...

دیگران از تو میگویند و من حتی صدا و چهره ات در حافظه ام‌ نمانده.. نزدیک هستی اما من دیگر مشتاق دیدارت نیستم

از همه‌سو باز ماندم و مسیری جز درونم نماند.

امروز قربونی منم قربونی خانواده و زندگی