من این آزادی را دوردست‌ها می‌جستم؛ به قدری نزدیک بود که نمی‌توانستم ببینمش، که نمی‌توانستم لمسش کنم، اصلا خود من بود. من آزادی هستم. همیشه آرزو داشت که یک روز از شادمانی بال دربیاورد و صاعقه از همه طرف بزندش. ولی نه صاعقه‌ای در میان بود و نه شادمانی‌ای: فقط او بود و این فلاکت، این خلا سرگیجه‌آور در مقابل، و این اضطراب که شفافیت خودش نمی‌گذاشت تا ابد خودش را ببیند.

از سخن گفتن با آنان که دوستشان داریم بازمانده‌ایم ؛ و این سکوت نیست...

دیگران از تو میگویند و من حتی صدا و چهره ات در حافظه ام‌ نمانده.. نزدیک هستی اما من دیگر مشتاق دیدارت نیستم

از همه‌سو باز ماندم و مسیری جز درونم نماند.

امروز قربونی منم قربونی خانواده و زندگی

..

همه رو از دست میدم اما بلاخره « اتفاق میوفته »

تنها راه برای داشتن احساس کافی بودن، قطع ارتباط با همه و دویدن به سمت هدفته..

She speaks in shadows, there are always ghosts hidden between her words.

نفسم درنمیاد جمعه ها سر نمیاد..