فکرم درگیر شده بود و با دود کردن سیگار خودمو خفه کرده بودم .. دیدم لیوان چای ام سرد شده کتری رو پر کردم و وقت دم کردن چای یاد داستایوسکی افتادم یک جایی در یادداشت‌های زیرزمینی نوشته بود:«مهم نیست، بذار همه‌ی دنیا بره به جهنم! ولی من باید چای‌ام رو داشته باشم.»

سرگردان در شهر؛ به دنبال سرنوشت خود در میان ساختمان ها قدم می زنم و به دنبال رویایم نفس می کشم.

من در حال کشیده شدن از چند جهت هستم و در هر جهت شخصی حق به جانب ایستاده و هیچکس سمت دیگه خودش رو نمی‌بینه و فقط معترضن که چرا به سمتشون نمی‌دوئم. این وسط هم فقط خودم می‌دونم که در حال پاره شدنم.

قارچ.

با هر دم و باز دم انگار ی تیغ میره تو ریه ام در میاد

بهش میگم من هنوز هرشب بهش فکر میکنم من نمیتونم تورو جایگزین اون کنم نمیخوامم بکنم نمیشنوه ...کره...کوره...اشتیاق کل وجودش و پر کرده و در نهایت از من اسیب میبینه چرا؟ چون هر لحظه که کنار اونم تورو تصور میکنم و در اخر با وجود اینکه تمام اینارو بهش گفتم ادم بدی میشم *اینجا بمونه تا مشخص شه.

انگار ذهنش داشت خودش را بالا می اورد.

امروز ؛