من همه‌ی استخون‌هام تو گچه. همه‌ی ماهیچه‌هام تو کوفته‌ترین حالت ممکنه. کل تنم زخمه، کبوده. این تن فقط داره نفس می‌کشه. مدادم دیگه روی کاغذ طرح نمی‌کشه. چون افکارم رو تحت شدیدترین استرس از دست دادم و حواسم فقط به درد اسپاسم‌های روحمه. نمی‌دونم.. به‌نظرت درست می‌شه؟!

«تعادل، ترمیم، جبران.»

همیشه می‌ترسم کسانی رو که دوست دارم یه روز از دست بدم؛ اما باید از خودم بپرسم آیا کسی‌ام هست بترسه از اینکه منو یه روز از دست بده!؟ _پائولو کوئیلو

من فقط سکوت کردم و فاصله گرفتم، این تنها کاری بود که وقتی کسی آزارم میداد به خوبی انجامش میدادم.

سال های زیادی از محبوس کردن روح ام گذشته است اما اینبار می خواهم اورا آزاد بگذارم می خواهم به او مجوز رهایی و پرواز را بدهم تا اشک‌هایش بند بیاید و خود واقعی اش را پیدا کند ؛

«شاید چیزی دیگه زیاد نتونه اذیتم کنه. فکر می‌کنم الان آروم‌ترم منم و فکر اینکه لزوما هر دردی که تو رو نکشه قوی‌ترت میکنه؟ من آروم‌ترم، شاید قوی‌تر، ولی از من چه‌ خبر؟ ».

من تورو نه تصوری که از خودت در ذهنم ایجاد کرده بودی رو دوست داشتم.

+سخت میگذره زندگی؟ -زندگی نه، اتفاقا انگار زندگی داره باهام راه میاد؛ ولی من سخت میگذرم، مغزم رحمی بهم نداره و خودم از اونم سخت‌گیر ترم.

وقتی میام و میبینم حرفاتونو..حس خوبی بهم میده..